ป็นเรื่องที่คนภายนอกสร้างเรื่องปล่อยข่าวลือ ศิษย์ไม่มีความคิดเช่นนี้เด็ดขาด อีกทั้งเรื่องของข้ากับสตรีผู้นั้นไม่ใช่อย่างที่ท่านคิด พวกเขาแต่งเรื่องขึ้นทั้งหมด”
“อะไรนะ แต่งเรื่องขึ้น? หมดสนุกจริงๆ” จู๋ซวีอู๋ผิดหวังอย่างที่สุด คิดไม่ถึงว่าจะไม่ใช่หนีตามกัน นึกว่ามีเรื่องสนุกให้ดูเสียอีก
ไป๋เจี่ยนจู๋จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเพราะเหตุใดเขาจึงผิดหวัง เรื่องประเภทคนรักทะเลาะกัน เขาคือคนที่หวังว่าจะทะเลาะกันถึงขั้นสามีภรรยาลงไม้ลงมือ จะสนใจเรื่องการทะเลาะเบาะแว้งเล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างไร
“แล้วความสัมพันธ์ส่วนตัวของเจ้ากับนางมันเรื่องอะไรกัน? ภายนอกเล่าลือกันไปต่างๆ นานา ไม่มีอะไรก็แต่งเข้ามา คนอื่นจะได้ไม่วิพากษ์วิจารณ์วุ่นวาย” จู๋ซวีอู๋รู้สึกหมดสนุกไม่คิดจะถามต่อไป ไปวางยาถ่ายศิษย์พี่อ้วนสนุกกว่า
“ซือจู่ ข้ากับนางมีเรื่องบาดหมางกัน แต่ละครั้งข้าล้วนคิดจะสังหารนาง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดทุกคนจึงรู้สึกว่าพวกเราสองคนมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกัน พวกเขามองไม่เห็นโทสะเต็มท้องของข้า ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงพูดกันจนกลายเป็นแบบนี้” ไป๋เจี่ยนจู๋รีบอธิบาย กลัวว่าซือจู่จะนึกสนุกขึ้น แล่นไปจับตัวจินเฟยเหยากลับมาแล้วบีบให้พวกเขาสองคนแต่งงานกันก็ยุ่งแล้ว
“พวกเจ้ามีความบาดหมางอะไร? ถ้าไม่สนุกข้าไม่ฟังนะ” จู๋ซวีอู๋เอ่ยถามอย่างเกียจคร้าน ครุ่นคิดว่าศิษย์หลานที่ทื่อเป็นท่อนไม้ผู้นี้ต้องบอกว่าอีกฝ่ายทำชั่วมามากมายอะไรแน่
