นอน ตนเองต้องลงมือทำโทษเรื่องน่าเบื่ออย่างบาดหมางกัน จู๋ซวีอู๋ยังไม่ได้ฟังก็รู้สึกง่วงนิดๆ แล้ว
ในหนึ่งเดือนที่หันหน้าเข้าหาผนังสำนึกผิดก่อนหน้านี้ ไป๋เจี่ยนจู๋ครุ่นคิดไปมาอยู่นาน ตัดสินใจเล่าต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวให้กระจ่างต่อหน้าซือจู่ ไม่อาจให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักคาดเดาสะเปะสะปะแบบนี้ต่อไป การตัดสินใจนี้ทำให้เขาเจ็บปวดอยู่นาน ถึงอย่างไรเรื่องที่น่าขายหน้าขนาดนี้ ถ้าให้เขาพูดออกจากปากเองก็ลำบากใจจริงๆ
ภายใต้การจับจ้องด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายของจู๋ซวีอู๋ ไป๋เจี่ยนจู๋ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็เล่าเรื่องราวออกมา ตั้งแต่เพราะเหตุใดตนเองจึงบาดเจ็บสาหัส ใช้ศาสตร์ลับแสร้งตายเพื่อฟื้นฟูร่างกายในป่า จากนั้นเห็นจินเฟยเหยาร่วงลงมาจากฟ้าชนก้อนหินอย่างไร จากนั้นก็เป็นเรื่องทำให้เขายากจะพูดออกจากปาก จินเฟยเหยาใช้ก้อนหินขว้างตนเอง แล้ววิ่งมาถอดเสื้อผ้าของตนเองและชิงสิ่งของทั้งหมดบนร่างตนเองจนเกลี้ยงอย่างไร เล่าไปจนถึงดินแดนลึกลับลั่วเซียน เล่าถึงศิลารองรับฟ้า สุดท้ายก็คือเรื่องที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์อีกแห่งของจอมมารหลงเมื่อไม่นานมานี้
เขากัดฟันเล่ารวดเดียวจนจบ เกรงว่าถ้าตนเองหยุดชะงักจะเล่าต่อไปไม่ได้
“ฮ่าๆๆ…น่าขำแทบตายแล้ว คิดไม่ถึงว่านางจะลอกคราบเจ้าจนเกลี้ยง ปล้นชิงสิ่งของทั้งหมดของเจ้าไป แม้แต่กางเกงในก็ไม่เว้น” จู๋ซวีอู๋นั่งอยู่บนบัลลังก์หัวเราะจนน้ำตาไหล
ไป๋เจี่ยนจู๋ก้มหน้า ปล่อยให้จู๋ซวีอู
