ไม่มีค่า พวกเราสองคนร่วมมือกันจนได้สิ่งของที่ผู้บำเพ็ญมารมาเอาโดยเฉพาะ รีบนำออกมาดูเร็วเข้า ไม่แน่ว่าของสิ่งนี้จะทำให้ข่าวของเจ้ามีมูลค่าเพิ่มขึ้นสองระดับสามารถขายได้ราคา ผู้บำเพ็ญมารสามารถหาสถานที่แห่งนี้ได้ ต้องได้รับข่าวสารที่แม่นยำ เป็นไปได้ว่าจอมมารหลงส่งคนไปบอกให้พวกเขามาเอาสิ่งของชิ้นนี้”
ได้ยินเขาพูดแบบนี้ จินเฟยเหยาก็รู้สึกว่าเป็นไปได้ นี่แสดงว่าสิ่งของชิ้นนี้เป็นของสำคัญของจอมมารหลง ทว่ามองปู้จื้อโหยวที่ยิ้มกว้างรอแบ่งผลประโยชน์ จินเฟยเหยาก็เอ่ยอย่างไม่พอใจ “เจ้าเองก็ได้ของดีมาตั้งเยอะ อย่านึกว่าตนเองซ่อนกายได้ แอบหยิบฉวยของไปแล้วข้าจะไม่รู้นะ ฝีมือพรรค์นี้ของเจ้าข้าใช้มานานแล้ว ใจกว้างหน่อย อย่างกนัก เอาสิ่งของออกมาแล้วแบ่งเท่าๆ กัน”
ปู้จื้อโหยวเบะปากเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ก่อนหน้านี้ข้าเคยบอกแล้ว คนฉลาดเกินไปสองคนอยู่ด้วยกันไม่ได้อย่างเด็ดขาด ทำอะไรก็ถูกอีกฝ่ายดูออก ไม่สนุกเลยสักนิด”
จากนั้นเขาก็บ่นอย่างไม่พอใจพลางเทขยะกองหนึ่งออกมาจากถุงเฉียนคุน ตั้งแต่ขอตกแต่งที่เปี่ยมปราณวิญญาณมาจนถึงขวดหยกที่เปื้อนดินเต็มไปหมด ยังมีศิลาวิญญาณจำนวนมากที่ถูกฝังอยู่นานแสงรัศมีก็ไม่ได้ลดน้อยลง สิ่งที่ควรมีก็มีหมดทุกอย่าง
“มีเพียงเท่านี้?” จินเฟยเหยามองหลายครั้ง ดูเหมือนจะไม่มีสิ่งของที่ล้ำค่าเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่ายาในขวดหยกเหล่านี้ จะมีฤทธิ์เป็นพิเศษหรือไม่
“แน่นอนว่ามีเพียงสิ่งของเหล่านี้ นี่เ
