ผ่ามนุษย์บางคนไม่ค่อยดี ก็ยอมไปร่ำเรียนวิธีบำเพ็ญมารเองและต้องรักษาสติปัญญาเอาไว้ จึงจะไม่เปลี่ยนเป็นสัตว์ปิศาจโดยสมบูรณ์ กลายเป็นสายลับในโลกเผ่ามนุษย์ของคนเผ่ามาร ใช้ชีวิตอย่างไม่ต้องเอาใจทั้งสองฝ่าย ทว่าข้อได้เปรียบในด้านพละกำลังก็ทำให้คนจำนวนไม่น้อยยอมลำบากแล่นมาที่โลกเผ่ามารเพื่อเรียนเคล็ดวิชาบำเพ็ญมาร
จินเฟยเหยาไม่สะดวกจะใช้ไฟนรกภายใต้การจับจ้องของทุกคน นางพลันรู้สึกว่ายุ่งยาก หดมือหดเท้าต่อสู้แบบนี้ มิสู้ปลดปล่อยมือเท้าให้สู้สักรอบจะดีกว่า จากนั้นค่อยสังหารผู้บำเพ็ญเซียนทั้งหมดที่นี่ปิดปาก?
นางมองไปรอบด้านอย่างรวดเร็ว ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้ล้วนไม่ธรรมดา ดูเหมือนคิดสังหารทุกคนที่นี่ ตนเองคงทำไม่ได้ ท่าทางคงได้แต่หนีอีกแล้ว แต่จะหนีไปที่ใดได้ หรือว่าต้องเข้าไปสู่อ้อมกอดของเผ่ามาร กลายเป็นผู้บำเพ็ญมารที่ไม่เอาใจทั้งสองฝ่าย?
ในยามนี้ จินเฟยหยางเรียกสัตว์ปิศาจที่หน้าตาเหมือนแพะภูเขาสีดำที่มีปีกตัวหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ กีบเท้าของมันเหยียบอากาศ คลื่นการโจมตีสีแดงสะท้อนไปโดยรอบราวกับมีคนใช้ค้อนยักษ์กระหน่ำ
การเหยียบแต่ละครั้ง จินเฟยเหยาถูกกระแทกจนร่างส่ายไหวอย่างควบคุมไม่ได้ จินเฟยหยางฉวยโอกาสนี้ย้ายมาปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของนาง กรงเล็บในมือคว้าด้านหลังศีรษะ
ยามนี้ความเร็วของจินเฟยเหยาสู้เขาไม่ได้ หลบไปก็ไร้ประโยชน์ จึงรีบเรียกของวิเศษ ร่มดอกไม้ปรากฏขึ้นขัดขวางด้านหลังทันควัน ร่มดอก
