ไม้มีเสียงดังแคว่ก คิดไม่ถึงว่าจะถูกจินเฟยหยางฉีกขาดป็นสองส่วน ร่มทั้งคันถูกทำลายจนเละเทะ
ทว่าก็มอบเวลาให้แก่จินเฟยเหยา พอนางหันหน้าไป ไฟนรกสีฟ้าดำในมือก็ปรากฏขึ้น ฟาดฝ่ามือใส่ร่างจินเฟยหยางอย่างหนักหน่วง
เสียงครางหนักๆ จินเฟยหยางรู้สึกว่าตรงที่ถูกโจมตีมีความเจ็บปวดอันคุ้นเคยและความหนาวเย็นเสียดกระดูกแล่นตามมา คิดไม่ถึงว่าจะเหมือนกับความรู้สึกปกติที่เจ้านายของตนเองทุบตีเขาอย่างไรอย่างนั้น เขาหลุดร้องอุทานออกมา “ไฟนรก! เจ้ามีไฟนรก!”
การเสียกิริยาของเขาทำให้จินเฟยเหยาฉวยโอกาสได้ ทงเทียนหรูอี้สองชิ้นบินไปหาอย่างแม่นยำ หมุนเลื่อยบนร่างเขา เลือดเนื้อสาดกระจาย จินเฟยหยางร้องคำรามและต้านทานอย่างสุดกำลัง ใช้ร่างกายที่เหนียวและแกร่งดีดทงเทียนหรูอี้ออกไป ทว่าบนร่างกายก็เป็นเลือดเนื้อเลอะเลือน อนาถจนทนดูไม่ได้
ยามนี้ศิษย์น้องซิ่นเทียนขมวดคิ้วเอ่ยว่า “เมื่อครู่ได้ยินคำสนทนาของพวกเขาสองคน ดูเหมือนจะเป็นคู่พี่สาวน้องชายที่ร่วมบิดาแต่ต่างมารดา เหตุใดพี่สาวจึงลงมือหนักปานนี้ ไม่สนใจสายสัมพันธ์เลยสักนิด ต่อให้อีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญมาร ทว่าทุบตีจนกลายเป็นแบบนี้ ไร้เหตุผลเกินไปหน่อยใช่หรือไม่”
หลังเฟิงอวิ๋นจู๋ได้ยินก็ยิ้มตาหยีเอ่ยว่า “ศิษย์น้องซิ่นเทียน ถ้าคนที่เป็นพี่สาวไม่ลงมือหนัก แต่ทำให้ตนเองบาดเจ็บเล็กน้อย แลกกับการให้น้องชายหนีไปได้ จะทำอย่างไร?”
“ทำอย่างไร? นางต้องปล่อยผู้บำเพ็ญมารไปเพราะความสั
