ได้เอง หลังจากอยู่นานๆ ไป นางจึงพบว่าไม่ใช่อย่างนั้นเลย ถุงผ้าเหล่านี้อยู่ในน้ำ ใช้เพียงสามสี่วันก็หมด หลังจากใช้หมดแล้วเวลาที่เปลี่ยนกลับไม่แน่นอน บางครั้งเว้นไปสองสามวัน บางครั้งเปลี่ยนทันที
สร้างกลไกขึ้นมาก็แค่เคลื่อนไหวได้อย่างแข็งทื่อ เป็นไปไม่ได้ที่จะมีความแตกต่างกันมากนัก อีกทั้งจินเฟยเหยายังพบปรากฏการณ์หนึ่ง ขอเพียงในน้ำไม่มีถุงผ้าหรือถุงผ้าใช้จนหมดแล้ว หลายวันนั้นจะพบสัตว์ปิศาจน้อยมาก ขอเพียงในน้ำเพิ่งโยนถุงผ้าลงไป ยามสิ่งของที่ลอยออกมาจากด้านในมีความเข้มข้นที่สุด สัตว์ปิศาจก็จะมามากที่สุด
บางครั้งบรรดาสัตว์ปิศาจก็มาเป็นฝูง พุ่งเข้าใส่อย่างไม่คิดชีวิต ทำให้นางไม่เข้าใจอย่างยิ่ง อาศัยสมองอันย่ำแย่ของจินเฟยเหยา นางคาดเดาอย่างใจกล้าว่าสิ่งของเหล่านี้เป็นไปได้ว่าใช้ล่อสัตว์ปิศาจมา ไม่เช่นนั้นถ้าไม่ใช่เหตุผลข้อนี้จะมีสัตว์ปิศาจจำนวนมากมายพุ่งมาหาได้อย่างไร
“ต่ำช้าจริงๆ ใช้แรงงานผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนเปล่าๆ ตนเองเพียงแค่นั่งชุบมือเปิบ” จินเฟยเหยาด่าทออย่างเดือดดาล
จากนั้นนางก็นำกระเป๋าเก็บของว่างๆ ใบหนึ่งออกมา ด่าทอพลางจิ้มถุงผ้าที่ยังไม่ได้ใช้ให้เป็นรู บรรจุผงด้านในลงในกระเป๋าเก็บของ
ถุงผ้าเหล่านี้ล้วนติดตั้งบนกลไก จินเฟยเหยาไม่กล้าฟันแล้วยกไปโดยตรง ถ้าถูกผู้บำเพ็ญเซียนบัญชาการเรือด้านบนพบว่าเหตุใดจึงมีเพียงเชือกไม่มีถุงผ้าโยนออกไป ลงมาตรวจสอบดูก็ยุ่งแล้ว ดังนั้นนางจึงเทแต่ละถุงออ
