กมาหนึ่งในสาม จากนั้นใช้วิธีเย็บซ่อมอันย่ำแย่ปะชุน
นางใส่ตรงนี้นิด เทตรงนั้นหน่อย คิดไม่ถึงว่าจะบรรจุเต็มกระเป๋าเก็บของ ส่วนถุงผ้าทั้งห้อง แต่ละใบล้วนมีรอยปะชุนยาวเหมือนตะขาบ ตอนบรรจุผงกระตุ้นกำหนัดครั้งหน้า ต้องถูกคนพบเห็นแน่
แต่ตอนนั้น จินเฟยเหยาคงหายไปโดยไร้ร่องรอยนานแล้ว
รอเรือกลับถึงเมืองวั่นเซียนสุ่ยอยู่ที่นี่อย่างน่าเบื่อ จินเฟยเหยาเริ่มอบรมพั่งจื่อ
จินเฟยเหยาคิดไม่ถึงว่าจอมมารหลงแค่ปล่อยพลังกดดันเบาๆ พั่งจื่อถึงกับไปซ่อนตัวอยู่ในกระเป๋าสัตว์ภูติ ทำให้ความขลาดกลัวตามธรรมชาติเมื่อสัตว์ปิศาจได้พบผู้แข็งแกร่งเปิดเผยออกมาอย่างเต็มที่
พั่งจื่อที่ปกติชอบแสร้งเป็นผู้ใหญ่และโอ้อวดความแข็งแกร่ง ยามนี้กลับหดเล็กโดยสิ้นเชิง ไม่มีความหยิ่งผยองในยามปกติเหลืออยู่เลยสักนิด จินเฟยเหยามีโทสะจนหิ้วมันออกมา ด่าทออย่างสาดเสียเทเสีย
พั่งจื่อหดเล็กราวกับเป็นมะเขือยาวที่โดนน้ำค้างแข็ง ปล่อยให้จินเฟยเหยาด่าทอ นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าทึ่มทื่อ บางครั้งบางคราวยังตกใจ หวาดกลัวจนมองไปรอบด้าน
ไม่ว่าเป็นสัตว์ปิศาจหรือสัตว์ภูติ ตอนได้พบกับผู้แข็งแกร่งที่มีกำลังเหนือกว่าตนเองมาก ความขลาดกลัวในใจจะมากกว่าเผ่ามนุษย์มากนัก เดิมทีพวกมันก็ใช้พละกำลังเพื่อเป็นผู้แข็งแกร่ง ไม่ได้อ้อมค้อมเหมือนเผ่ามนุษย์ ดังนั้นความกดดันที่ได้รับในวันนั้นจึงมหาศาลอย่างยิ่ง
เห็นพั่งจื่อหวาดกลัวจนมีท่าทางอกสั่นขวัญแขวน จินเฟยเหยาก็ห
