มดวาจา ได้แต่โยนมันกลับเข้าถุงสัตว์ภูติ แม้แต่ในอ่างมายาจิ่งเทียนก็ไม่ให้มันอยู่ ถุงสัตว์ภูติมีพื้นที่เล็ก ไม่มีใครรบกวนมัน สามารถให้พั่งจื่อค่อยๆ ฟื้นฟูเป็นปกติได้
ตามเวลาที่ผ่านไปทีละวัน ใกล้จะหนึ่งเดือนแล้ว เห็นถุงผ้าภายในห้องยิ่งมายิ่งน้อยลง จินเฟยเหยาก็คำนวณวัน ใกล้จะถึงเมืองวั่นเซียนสุ่ยแล้ว เนื่องจากถุงผ้าถูกจินเฟยเหยาขโมยผงไปไม่น้อย ถุงผ้าส่วนมากจึงแช่ได้ไม่ถึงสี่วันก็หมดฤทธิ์ยา ชักนำสัตว์ปิศาจมาไม่ได้
การเดินทางกลับครั้งนี้ สัตว์ปิศาจที่เรือศิลาทะเลพบน้อยลงเกือบครึ่งเมื่อเทียบกับตอนขามา ครึ่งหนึ่งนี้พอดีเป็นปริมาณผงที่จินเฟยเหยาขโมยไป
จำนวนสัตว์ปิศาจที่ลดลงอย่างมากไม่ได้ทำให้หลินอวี่แปลกใจ ไม่ใช่ทุกครั้งที่ออกทะเลจะได้พบสัตว์ปิศาจจำนวนมาก อีกทั้งนี่ยังเป็นครั้งแรกที่เขาออกทะเลด้วย เพียงคิดว่าสัตว์ปิศาจหนีไปที่อื่นแล้ว จึงล่อมาได้ไม่มาก ถึงจะเสียใจ ทว่าผลเก็บเกี่ยวยังทำให้เขารู้สึกพอใจอย่างยิ่ง
ผ่านไปอีกห้าวันก็จะถึงเมืองวั่นเซียนสุ่ย เขาคำนวณดู ผงกระตุ้นกำหนัดเหลือเพียงสองถุง โยนลงไปพร้อมกันเลยแล้วกัน ดังนั้นจึงแอบขับเคลื่อนป้ายหยกกลไก สิ่งของเช่นผงกระตุ้นกำหนัด แม้แต่ศิษย์ตึกซ่างเซียนที่มาด้วยกันก็ไม่รู้ มีเพียงผู้บำเพ็ญเซียนออกทะเลขั้นหลอมรวมขึ้นไป จึงสามารถรู้เรื่องนี้ได้
อีกทั้งแต่ละครั้งที่ออกทะเลล้วนมีการคำนวณปริมาณแล้ว ห้องที่ใส่ผงกระตุ้นกำหนัด ถูกเบื้องบนของตึกซ่าง
