แคลน และไม่ยอมเลิกรา
“เฉิงอัน อย่าเสียมารยาท” ในยามนี้เอง ตรงประตูมีเสียงตำหนิดังมา ผู้บำเพ็ญเซียนบัญชาการเรือเดินเข้ามาพร้อมกับผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมอายุสามสิบกว่าปีคนหนึ่ง เสียงตำหนิพอดีดังมาจากผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมคนนี้
“ซือจุน” หลังจากผู้บำเพ็ญเซียนที่ชื่อว่าเฉิงอันคนนี้ถูกด่าทอ ก็เบ้ปากถอยไปอยู่ด้านข้างอย่างไม่พอใจ
“ปกติข้าเคยบอกไว้นานแล้ว อยู่นอกสำนักต้องเกรงอกเกรงใจคนอื่น อย่าถือว่าตนเองเป็นคนของหอฉีเทียน ก็เสียมารยาทกับคนตอนอยู่ข้างนอกได้” ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมของหอฉีเทียนด่าว่าเขาอย่างรุนแรงหลายประโยค จากนั้นจึงเอ่ยขออภัยผู้บำเพ็ญเซียนบัญชาการเรือ “พี่หลินอวี่ ขออภัยจริงๆ ทำให้ท่านหัวเราะเยาะแล้ว”
“เทียนกงเจินเหริน[1]เกรงใจเกินไปแล้ว คนของตึกซ่างเซียนเราก็มีส่วนผิดด้วย” มุมปากของหลินอวี่โค้งขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มสุภาพตามมาตรฐาน
“จิ่งฮุย เทียนกงเจินเหรินมาที่นี่เพื่อต้องการสืบหาที่อยู่ของคนผู้หนึ่ง ปกติพวกเจ้ามีการติดต่อกับผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมาก เคยเห็นคนที่พวกเขาตามหาหรือไม่?” จากนั้นหลินอวี่ก็เอ่ยถามเถ้าแก่ที่ชื่อจิ่งฮุย
“ผู้อาวุโส ที่นี่มีเพียงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานมา ถ้าจะหาคนที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงนี่คือสูงมากเพียงใด? ถ้าขั้นหลอมรวมขึ้นไป เช่นนั้นก็ไม่เคยพบ” จิ่งฮุยเอ่ยโดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด
หลังจากหลินอวี่ได้ยินก็มองเทียนกงเจินเหริน “เทียนกงเจินเหริน ค
