“เจ้ามีขวดหรือไม่?” บุรุษเผ่ามารพลันเอ่ยถาม
“ทำไมหรือ?”
“ข้ารับปากเจ้าไว้ว่าจะให้โลหิตตานมารหนึ่งหยดแก่เจ้า ข้าเป็นคนรักษาสัญญามาตลอด เจ้าหาขวดใบหนึ่งมาบรรจุ”
เห็นใบหน้าเย็นชาของเขา จินเฟยเหยารู้สึกว่าคนผู้นี้มีความซื่อสัตย์จริงๆ จึงยิ้มหวานหยิบขวดใบหนึ่งยื่นส่งให้ทันที
บุรุษเผ่ามารไม่ได้รับขวด ทว่าเอ่ยอย่างสงบนิ่ง “ถ้าเจ้ายังทำเช่นนี้ต่อไป ช้าเร็วต้องมีสักวันที่ถูกคนสับเนื้อบดกระดูกจนกลายเป็นเศษซาก”
“เพราะเหตุใด ข้าทำอะไรหรือ?” จินเฟยเหยาใช้สองมือประคองขวด เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
บุรุษเผ่ามารมองขวดสูงครึ่งตัวคนใบนั้นด้วยสายตาชืดชา หลุบตาลงเอ่ยเสียงเย็นชา “เปลี่ยนเป็นขวดเล็ก ข้าบอกแล้ว แค่หยดเดียว!”
“งกจริงๆ” จินเฟยเหยาเก็บขวด บ่นพึมพำแล้วหยิบขวดเล็กๆ สีขาวน้ำนมสูงเท่านิ้วมือออกมาใหม่แล้วโยนไปให้
รับขวดเล็กๆ มา บุรุษเผ่ามารอ้าปาก มุกสีดำเป็นประกายลอยออกมาร่วงลงเหนือปากขวดทันที บนมุกค่อยๆ มีหยดเลือดสีแดงโลหิตไหลซึมออกมาหนึ่งหยด หยดเลือดร่วงลงไปในขวด ปากขวดถูกเขาปิดผนึกทันที แล้วโยนคืนให้จินเฟยเหยา
จากนั้นตานมารเม็ดนั้นก็กลับคืนเข้าปาก บุรุษเผ่ามารหมุนกายเตรียมจากไป เห็นเขาแสดงท่าทางว่าจะจากไป จินเฟยเหยารีบตะโกน “ผู้อาวุโส รอเดี๋ยว!”
บุรุษเผ่ามารหันหน้ามา เอ่ยอย่างไม่พอใจอยู่บ้าง “เจ้าช่างกล้ายิ่งนัก ก็ได้ ขอเพียงเจ้าสามารถมาหาข้าถึงภูเขาวั่นซั่นในโลกเผ่ามารได้ ถึงตอนนั้นแจ้งชื่อของข้า
