หลง ขอเพียงเจ้ามีชีวิตเดินเข้ามาได้ ข้าจะให้พื้นที่มิติแก่เจ้า”
“หา?” จินเฟยเหยาตะลึงงัน จากนั้นเอ่ยอย่างระมัดระวังยิ่ง “ผู้อาวุโส ที่ข้าพูดไม่ใช่เรื่องนี้ แต่ในเมื่อท่านพูดเช่นนี้ ถ้าข้าไม่ไปหาท่านคงไม่ไว้หน้าท่านเกินไป ที่ข้าอยากพูดคือผู้อาวุโสคิดจะเปลือยกายกลับไปหรือ?”
เท้าเปล่าของหลงเหยียบอยู่บนผิวทะเล บนร่างไม่มีสิ่งใดปกปิด สีหน้าไร้อารมณ์ มองนางด้วยจิตใจเปิดกว้าง ไม่เอ่ยสักคำ หางของเขาไม่รู้เก็บไว้ที่ใดแล้วเห็นเพียงเส้นผมยาวสีดำสนิทยาวระไปจนถึงเท้า
“ถ้าผู้อาวุโสไม่รังเกียจ ข้ามีชุดบุรุษอยู่ ท่านนำไปสวมก่อนเถอะ” จินเฟยเหยาถูกเขาจ้องมองจนขนลุก รีบหยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมาจากถุงเฉียนคุน
ตั้งแต่กางเกงชั้นในจนถึงเสื้อนอก แม้แต่รองเท้าล้วนมีครบครัน พอดีเป็นชุดของไป๋เจี่ยนจู่ที่ถูกนางลอกคราบในตอนนั้น เพียงแต่หลายแห่งถูกฟันขาดเป็นรู และเคยถูกซ่อมแซมด้วยวิธีที่ย่ำแย่อย่างยิ่ง อีกทั้งยังไม่ได้ใช้วัสดุสีขาวแบบเดียวกันซ่อมแซม สิ่งที่ใช้คือหนังสัตว์
รูที่ถูกซ่อมแซมใหม่เหล่านี้อยู่บนเสื้อผ้าสีขาวแลดูน่าเกลียดเป็นพิเศษ เหมือนมีมูลสุนัขร่วงลงบนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์หลายกอง
เห็นหลงไม่ยอมรับเสื้อผ้าชุดนี้ บนใบหน้าก็เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง จินเฟยเหยารู้สึกเสียใจภายหลัง รู้แต่แรกคงไม่เรียกให้เขาหยุด ให้เขาเปลือยกายกลับไปก็ดีแล้ว เดิมทีนางคิดจะประจบประแจง วันหน้าตอนไปเอาพื้นที่มิติจะได้ของดีๆ หน
