่อย เป็นพื้นที่มิติที่เร่งการเจริญเติบโตของพืชวิญญาณได้จะดีที่สุด คิดไม่ถึงว่าจะประจบไม่ถูกที่ แต่ตนเองมีเพียงเสื้อผ้าบุรุษชุดนี้ เนื่องจากขายไม่ออกจึงเก็บไว้มาตลอด คงนำชุดสตรีให้เขาไม่ได้
เห็นรูปร่างของเขา อย่าว่าแต่ชุดของตนเอง แม้แต่ชุดของไป๋เจี่ยนจู๋ก็อาจจะเล็กไป ไม่รู้ว่าคนเผ่ามารที่ชื่อหลงคนนี้จะมีโทสะจนยกมือฟาดตนเองให้ตายหรือไม่
ในขณะที่จินเฟยเหยาจิตใจไม่สงบ ก็ได้ยินหลงเอ่ยว่า “ไม่ต้องหรอก สิ่งของเช่นนีเอาไว้ให้สัตว์ภูติของเจ้าปูรังเถอะ”
จากนั้นเห็นปราณสีดำปรากฏขึ้นรอบกายของเขา หลังจากแนบติดบนร่างก็กลายเป็นชุดเกราะสีดำน่าเกรงขาม อย่าว่าแต่เปลือยกายเลย ปกคลุมหมดจนเหลือแต่ใบหน้า
“ชุดเกราะของผู้อาวุโสชุดนี้น่าเกรงขามจริงๆ ท่าทางความหวังดีของข้าคงเสียเปล่า หึหึหึ” จินเฟยเหยาเย้ยหยันตนเอง
หลงมองนางอย่างเย็นชา จากนั้นสายลมคลั่งก็พัดมา เขาพุ่งวูบขึ้นกลางอากาศ หายไปในพริบตา
“จริงๆ เลย ถือว่าพลังการบำเพ็ญเพียรของตนเองสูงส่ง ไม่มีอะไรก็แผ่พลังกดดันวุ่นวาย” เพียงพริบตาก็ไม่เห็นเงาแล้ว ในที่สุดจินเฟยเหยาก็หลุดพ้นจากการจิตใจไม่สงบ
เมื่อแน่ใจว่าเทพแห่งโรคระบาดองค์นี้ไม่กลับมาแล้ว จินเฟยเหยาจึงไม่คิดเรื่องนี้อีก ไปจัดการมังกรเกล็ดดำที่ได้มาเปล่าๆ ตัวนี้ก่อน จากนั้นกลับเรือศิลาทะเลจัดการสิ่งของ รอจนกลับเมืองวั่นเซียนสุ่ย ค่อยไปจัดการเจ้าเยวี่ยปู้ชิงที่น่าชัง
นางจัดการมังกรเกล็ดนิลอยู่ที่นี่อ
