้าของตนเอง เผ่ามารก็คือเผ่ามาร มอบผลประโยชน์ให้เพียงเล็กน้อยก็สามารถคว้าจุดอ่อนของเจ้าได้ทันที นี่เป็นสิ่งที่จินเฟยเหยาทอดถอนใจที่สุดในยามนี้ คนตายเพราะสมบัติ นกตายเพราะอาหาร ต้องมีสักวันที่ตนเองเสียเปรียบเพราะเรื่องนี้
บังคับดึงไฟนรกออกมาตามที่บุรุษเผ่ามารบอกไม่มีอุปสรรคอะไร เพียงแค่สติพร่าเลือนอยู่บ้าง รักษาสติแจ่มใสไว้ก็พอ ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงไม่กังวลเลยสักนิด เชื่อมั่นว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ตนเองรับมือไหว
หลังจากจินเฟยเหยานั่งลง ก็มองตรงไปยังบุรุษเผ่ามารในสระโลหิต ดวงตาจ้องมองกล้ามเนื้อบนร่างของเขา อดครุ่นคิดถึงผิวของเขาไม่ได้ สีผิวของเขาไม่ใช่แบบที่จินเฟยเหยาชอบ ที่นางชอบที่สุดคือสีเป็ดย่าง ทว่าสีผิวของบุรุษเผ่ามารผู้นี้ขาวซีดเกินไป เนื้อไก่สีขาวแล่บางๆ[1] ไม่ใช่อาหารที่จินเฟยเหยาชอบมาตลอด ดูแล้วมันเลี่ยนไม่พอ
ในขณะที่นางครุ่นคิดวุ่นวาย ก็เห็นอะไรบางอย่างยื่นออกมาจากในโลหิตสีแดงใต้เอวของบุรุษเผ่ามาร หยาบหนาและยาวอย่างยิ่ง
จินเฟยเหยาจ้องมองอย่างแปลกใจ หลังมองดูอย่างละเอียด อดด่าทอในใจประโยคหนึ่งไม่ได้ “ทำอะไรน่ะ ที่แท้เป็นหาง ข้านึกว่าอะไรเสียอีก คนเผ่ามารมีหางงอกด้วย ที่แท้แตกต่างจากเผ่ามนุษย์มาก”
หางที่ยาวและเต็มไปด้วยเกล็ดแข็งเหมือนจระเข้ยื่นออกมาจากสระโลหิต ยาวถึงห้าหกฉื่อเต็มๆ บนเกล็ดแข็งยังมีหนามแหลมสั้นๆ สีดำเป็นประกายจำนวนนับไม่ถ้วน
ไม่รู้ว่าเขายื่นหางออกมาคิดจะทำอะไร แ
