อยข้าไปที อีกอย่างเจ้าเป็นคนเผ่ามาร ถ้าปล่อยเจ้าแล้ว เจ้าคงไม่หันมากินข้าบำรุงร่างกายหรอกนะ?” จินเฟยเหยาตกตะลึงไม่เบา นางเคยคิดถึงความเป็นไปได้มากมาย กลับคิดไม่ถึงว่าต้องช่วยเขาออกไป คิดไม่ถึงว่าไฟนรกจะสามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้ นางสามารถเรียกผลประโยชน์เพิ่มได้นิดหน่อย
แต่ผลประโยชน์นี้ไม่อาจมากเกินไป ถ้าบีบคั้นมากๆ คิดฆ่าคนขึ้นมาก็ยุ่งแล้ว จินเฟยเหยายังไม่ลืม เมื่อครู่บุรุษเผ่ามารเพียงแค่ใช้ดวงตาก็เกือบจะบีบคอนางตาย
ดังนั้น จินเฟยเหยาจึงแสดงท่าทางลังเลตัดสินใจไม่ได้ เอ่ยพึมพำ ว่า “นี่…ไม่ค่อยดีกระมัง ถ้าให้คนอื่นรู้เข้าว่าข้าปล่อยคนเผ่ามารไป จะถูกสำนักฝ่ายธรรมะจับมัดเผาไปด้วยหรือไม่?”
เห็นจินเฟยเหยาพึมพำ กลับใช้สายตามองเขาไม่หยุด บุรุษเผ่ามารพลันรู้สึกว่าน่าขำ จะเอาเปรียบอีกชัดๆ คิดไม่ถึงว่าจะขอหนังเสือจากเสือ[1] มีความกล้าไม่เบา
“ข้าจะให้โลหิตตานมารหนึ่งหยด ตอนเจ้าเจี๋ยตัน สามารถเพิ่มโอกาสเจี๋ยตันได้ถึงครึ่งหนึ่ง” บุรุษเผ่ามารเอ่ยอย่างใจกว้าง โลหิตตานมารหนึ่งหยดถึงจะสำคัญ ทว่าดีกว่าการถูกกักขังอยู่ที่นี่ตลอดมากนัก ผู้ครอบครองไฟนรกสามารถปรากฏตัวขึ้นที่นี่ หาได้ยากยิ่ง
ในหลายพันปีมานี้ตนเองจับผู้บำเพ็ญเซียนเข้ามาอย่างต่อเนื่อง คนที่สามารถผ่านปิศาจโลหิตในการป้องกันด้านล่างได้อย่างราบรื่น ก็มีไม่น้อย สิ่งของที่แลกมาทั้งหมดใช้สำหรับบำรุงและซ่อมแซมร่างกาย น่าเสียดายที่ไม่พบผู้บำเพ็ญเซียนร
