ะดับสูง ไม่ได้วัตถุดิบชั้นดีมา คิดจะอาศัยกำลังของตนเองคลายการคุมขัง เกรงว่าต้องใช้เวลานับหมื่นปีจึงทำได้
เขาให้สิ่งของมากมายแก่ผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์ที่โลภโมโทสัน อย่างไรเสียสำหรับเขาแล้ว สิ่งของใดก็ไม่สำคัญเท่ากับการได้ออกไป
โลหิตตานมารที่สามารถเพิ่มโอกาสในการเจี๋ยตันครึ่งหนึ่ง ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นสิ่งของใด ทว่าขอเพียงยกระดับการเจี๋ยตันได้ก็พอ จินเฟยเหยาเอ่ยปากตะโกนทันที “ข้ารับ…”
“อย่ารับปากเขา!” ไม่รอให้จินเฟยเหยาเอ่ยจบ พี่ใหญ่ที่นอนอยู่บนพื้นมาตลอดพลันเป็นศพลุกได้
หลังจากเขาพยายามตะโกนเสียงดัง ก็หยัดกายขึ้น จากนั้นถ่มโลหิตออกมาหลายคำ จึงเอ่ยกับจินเฟยเหยาที่ตะลึงงันอย่างกระหืดกระหอบ “เจ้าปล่อยเขาไปไม่ได้ เขาเป็นคนเผ่ามาร อยู่ร่วมโลกกับพวกเราไม่ได้ คนเผ่ามารสังหารผู้บำเพ็ญเซียนของพวกเรามากมายขนาดนี้ จะปล่อยเขาไปได้อย่างไร ไม่ได้เด็ดขาด เจ้ามีฐานะเป็นผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์ คิดจะทรยศเผ่ามนุษย์หรือ!”
“ตัวเจ้าเองก็มิใช่คนดีงามอะไร เมื่อครู่ยังคิดจะฆ่าข้า คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะเอ่ยคำพูดที่เปี่ยมด้วยคุณธรรมออกมา? เจ้าบ้าหรือเปล่า” จินเฟยเหยามองเขาอย่างประหลาดใจ เหตุใดจึงเปลี่ยนเป็นมีคุณธรรมขึ้นมาอย่างกะทันหัน
พี่ใหญ่ไอเป็นโลหิตออกมา คลานมาหาจินเฟยเหยาอย่างยากลำบาก “ไม่ว่าระหว่างพวกเราเผ่ามนุษย์จะมีบุญคุณความแค้นอะไร ทว่าก็สมควรร่วมกันต่อต้านเผ่ามาร หรือว่าแม้แต่เหตุผลข้อนี้เจ้าก็ไม่เข้
