เป็นคนของสำนักเฉวียนเซียน เรื่องนี้ขอให้ผู้อาวุโสตัดสินด้วย”
นี่มิใช่น้ำไหลเข้าท่วมศาลเจ้าราชันย์มังกรหรือ? ทุกคนล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน เหตุใดจึงต้องใส่ใจถึงปานนี้ ความเข้าใจผิดเช่นนี้เป็นเรื่องปกติ ในเมื่อทุกคนบาดเจ็บไม่หนักหนา เรื่องนี้ก็ให้แล้วกันไปเถอะ พวกเจ้าสามารถดื่มสุราขอขมาเป็นการส่วนตัวหรือมอบสิ่งของเล็กน้อยเป็นการชดเชยก็พอ” หลี่ว์เหนียงเนียงยิ้มนิดๆ จัดการเรื่องนี้อย่างยุติธรรม
“นี่…” ศิษย์พี่ของไป๋เจี่ยนจู่ลังเลเล็กน้อย แอบมองไป๋เจี่ยนจู๋แวบหนึ่ง
“ทำไม พวกเจ้าไม่พอใจการตัดสินเช่นนี้? เช่นนั้นข้าขอถามหน่อย พวกเจ้าต่อสู้กันด้วยเหตุใด?” หลี่ว์เหนียงเนียงเงยหน้าขึ้นเอ่ยถามอย่างชืดชา
“ถามเจ้าแน่ะ” ศิษย์พี่ของไปเจี่ยนจู๋ใช้ข้อศอกผลักไป๋เจี่ยนจู๋ ให้เขาออกมาพูด ขอเพียงอีกฝ่ายผิด ต่อให้ถูกหลี่ว์เหนียงเนียงรับไว้เป็นศิษย์ เพื่อความสัมพันธ์ของสำนักเฉวียนเซียนและสำนักชิงซวี และหน้าตาของสำนักเฉวียนเซียน ก็เป็นไปไม่ได้ที่นางจะเข้าข้างศิษย์ที่เพิ่งรับเข้าสู่ยอดเขา
ไป๋เจี่ยนจู๋ครุ่นคิดไปมา ลังเลอยู่หลายครั้ง สุดท้ายถอนใจยาว ก้มหน้าผลักภาระให้จินเฟยเหยา “ผู้อาวุโส เรื่องนี้ข้าพูดอกมาไม่ได้จริงๆ ท่านถามนางเถอะ”
“หืม?” หลี่ว์เหนียงเนียงมองเขาอย่างไม่พอใจ ข้าถามเจ้า เจ้าถึงกับกล้าทำเช่นนี้
เห็นสีหน้าไม่พอใจของนาง จินเฟยเหยารีบก้าวมาข้างหน้า เอ่ยอย่างเคารพ “อาจารย์ เรื่องนี้โทษศิษย์พี่ไป
