ินการประลองเป็นตาย ย่อมไม่อาจสวมเสื้อผ้าพื้นๆ ได้”
“เหตุใดสหายเซียนจึงรู้กระจ่างขนาดนี้” จินเฟยเหยาถูกคำพูดของเขาดึงดูดความสนใจขึ้นมา
ผู้บำเพ็ญเซียนอ้วนเอ่ยอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง “เสื้อผ้านี้จัดทำขึ้นที่บ้านข้า สั่งตัดห้าสิบชุด แต่ละชุดราคาหนึ่งพันศิลาวิญญาณ”
ที่แท้เปิดร้านหลอมอาวุธ จินเฟยเหยาพยักหน้า สามารถทำให้ลานประลองเป็นตายไปสั่งทำเสื้อผ้าได้ ย่อมต้องไม่ใช่ร้านเล็กๆ ที่ทำให้นางคิดไม่ถึงคือ เห็นจินเฟยเหยาพยักหน้า ผู้บำเพ็ญเซียนอ้วนยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น
“เมฆรูปความคิดใต้เท้าของเขา ชิ้นละสองแสนห้าหมื่น นำมาจากโลกระดับวิญญาณและสวรรค์สามชิ้นอย่างยากลำบาก อย่าถามว่าเหตุใดข้าจึงรู้ บ้านข้าซื้อมาให้พวกเขาเอง”
“หอน้อยบนสนามหญ้าเหล่านั้น ราคาถูก หลังละห้าหมื่นศิลาวิญญาณ บ้านข้าทำเอง”
“ศิลาแสงจันทร์ซึ่งเป็นไฟถนนตามระเบียงทางเดิน นับดูแล้วบนหอชมการประลองทั้งหมดมีหนึ่งพันหกร้อยแปดสิบดวง บ้านข้าซื้อมาเอง”
“ยังมีเวทีนั่น หลอมสร้างจากศิลาถ้ำสวรรค์เหล็กนิลก็เป็น…” ผู้บำเพ็ญเซียนอ้วนส่งเสียงเอะอะจนจินเฟยเหยารำคาญแทบตาย เห็นเขาชี้เวที ก็ตอบรับประโยคหนึ่งอย่างอารมณ์ไม่ดี “ก็เป็นของบ้านเจ้า”
ผู้บำเพ็ญเซียนอ้วนมีสีหน้าตื่นเต้นยินดี เอ่ยชมนางเสียงดัง “สหายเซียนร้ายกาจยิ่ง คิดไม่ถึงว่าไม่ต้องให้ข้าบอก ก็รู้ว่าบ้านข้าทำ”
“สหายเซียนท่านนี้ ข้ารู้ว่าบ้านเจ้าร่ำรวย มีทรัพย์สินมากมาย ทว่าตอนนี้ให้ข้าดูการประ
