ยิ่งดี แต่ว่าอย่าถึงตายหลงเหลือลมหายใจสุดท้ายเอาไว้ก็พอ
“หมายเลขหกพันหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสี่ หมายเลขสามพันแปดร้อยเจ็ดสิบสี่” บนเวทีเรียกถึงหมายเลขของจินเฟยเหยา
“พั่งจื่อ ขึ้นเวที” คิดไม่ถึงว่ารอบที่สองคือตนเอง จินเฟยเหยาโยนไม้ถังหูลู่ในมือทิ้ง นำพั่งจื่อกระโดดเหินกายขึ้นบนเวที
“งดงามยิ่ง!”
ไม่รอให้จินเฟยเหยายืนมั่น ก็ได้ยินผู้บำเพ็ญเซียนด้านล่างเวทีส่งเสียงเอะอะ อาวุธเวทรูปดอกหมู่ตาน[2]ค่อยๆ ลอยขึ้นท่ามกลางฝูงชน กลางเกสรดอกไม้มีผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นฝึกปราณช่วงปลายยืนอยู่ นางสวมชุดเปิดเผยอย่างยิ่ง ทรวงอกขาวเนียนเผยออกมาให้เห็นครึ่งหนึ่ง เสื้อตัวบนทั้งแนบตัวทั้งสั้นเต่อ แทบจะเผยให้เห็นเอวอ้อนแอ้นทั้งหมด ในสะดือยังมีอัญมณีแวววับเม็ดหนึ่งติดอยู่ ผ้าไหมสีสันสดใสบนร่างลอยพลิ้ว มองเห็นเรือนร่างภายใต้ผ้าโปร่งบางได้รางๆ
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีในดอกไม้มีหน้าตางดงามราวบุปผชาติ ใช้สองมือขยับเส้นผมที่ปักปิ่นดอกไม้ไว้ เชิดอกและบั้นท้ายอวดเรือนร่างอันยั่วยวน ดึงดูดสายตาอันร้อนแรงของผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษจำนวนมาก
ดอกหมู่ตานล่องลอยเอื่อยเฉื่อย ให้นางโอ้อวดจนเพียงพอ จึงค่อยๆ ร่อนลงบนเวที
“สหายเซียนท่านนี้ ผู้อื่นต่อสู้กับคนอื่นเป็นครั้งแรก เจ้าช่วยยั้งมือไว้ไมตรีด้วยนะ” นางเดินลงมาจากดอกหมู่ตาน บิดเอวอ้อนแอ้นยิ้มแย้มแล้วเอ่ยออดอ้อนจินเฟยเหยา และจงใจเบียดหน้าอกแนบชิดคิดจะให้บุรุษร่างกำยำที่ด้านตรงข้ามมองเห็นได้
