่ง ถ้าไม่มีกระดาษสีเหลืองสักหลายใบ เกรงว่าคงขายสิ่งของไม่ได้ง่ายดายขนาดนี้ ชายชราฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เดินเข้าไปในฝูงชนอย่างเอ้อระเหย วางแผนว่าอีกครู่หนึ่งจะไปหลอกเจ้าโง่ที่ไหนดี
จินเฟยเหยาที่นึกว่าเอาเปรียบได้สำเร็จ ก็รีบพาพั่งจื่อกลับไปอย่างตื่นเต้นยินดี คิดจะซ่อม ‘พื้นที่มิติ’ ให้เป็นดังเดิม
กลับไปถึงในเรือน ยืนอยู่หน้ากองทรายสีดำสูงกว่าตัวคน นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจขนย้ายจำนวนครึ่งหนึ่งไปซ่อมพื้นที่มิติ นำเอากระเป๋าเก็บของที่ว่างออกมาบรรจุอุจจาระของพั่งจื่อกึ่งหนึ่ง นางโยนมดหนึ่งผลึกออกมา ให้มันไปหากินเอง
มดหนึ่งผลึกถูกปล่อยออกมา พลันพบว่าเบื้องหน้าตนเองมีกบผานอวิ๋นขนาดยักษ์ตัวหนึ่งยืนอยู่ ตัวใหญ่เกินไป ในใจของมันขลาดกลัวจึงไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า มองซ้ายมองขวา พลันพบว่าด้านข้างมีทรายสีดำกองหนึ่งดึงดูดสายตาของมันอย่างมาก
ตัวมันเองก็ไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดทรายสีดำกองหนึ่งจึงดูน่ากินกว่ากบผานอวิ๋น ดังนั้นจึงพุ่งขึ้นไปอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
จินเฟยเหยาเห็นมดหนึ่งผลึกนอนอยู่หน้ากองทรายสีดำแล้วกินคำโตๆ อย่างเอร็ดอร่อย ก็รู้สึกงุนงง ถึงตนเองจะมีความคิดเช่นนี้ ทว่าเป้าหมายสุดท้ายคือคิดจะให้มันอดตาย ทว่าเจ้านี่ก็รู้มากเกินไป คิดไม่ถึงว่าจะเป็นฝ่ายกินอย่างเบิกบานแทน
ทรายสีดำไม่ต้องใช้เงินซื้อ กินหมดแล้วให้พั่งจื่อถ่ายออกมาก็พอ จินเฟยเหยาจึงไม่สนใจมันอีก
“พั่งจื่อ เอาอ่างมาใ
