้ากินจนท้องแตกตาย” ครึ่งปีกว่ามานี้ การทะเลาะกันแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง เพียงแต่ด่าทออย่างไร พั่งจื่อก็ไม่มีปฏิกิริยา เหมือนกำลังด่ารูปปั้นหินตัวหนึ่ง ดังนั้นจินเฟยเหยารู้สึกว่าการที่ตนเองด่าทอมัน มองอย่างไรก็เหมือนตัวโง่งม
นางเดินเข้าไปในห้องหลอมยาอย่างมีโทสะ ปิดประตูอย่างแรง
จินเฟยเหยาคิดอย่างเรียบง่าย หินอุจจาระสามารถใช้ทรายอุจจาระของกบผานอวิ๋นแทนได้ เช่นนั้นเพลิงแท้ของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ย่อมสามารถใช้ไฟพิภพธรรมดาแทนได้ ถ้ากำลังไฟไม่เพียงพอ ก็เพิ่มไฟนรกเข้าไป
หลังจากเปิดไฟพิภพ นางจึงโยนพื้นที่มิติที่เหมือนอ่างธรรมดาเข้าไป รออยู่นาน ก็ไม่เห็นอ่างมายาจิ่งเทียนจะเป็นเหมือนที่บอกในกระดาษสีเหลือง ทั้งอ่างถูกเผาจนร้อนแดง
“เป็นของดีจริงๆ ใช้ไฟพิภพเผานานขนาดนี้ ยังไม่มีความเคลื่อนไหวเลยสักนิด” จินเฟยเหยาเอ่ยชมอย่างยินดี
นางครุ่นคิดนิดหนึ่ง ก็โยนไฟนรกหลายดวงใส่ในไฟพิภพ ไฟนรกเข้าไปในไฟพิภพ ห่อหุ้มอ่างทั้งใบ เห็นไฟนรกไม่ได้หายไป ตรงกันข้ามกลับห่อหุ้มอ่างไว้แล้วเผาไหม้ต่อ จินเฟยเหยาจึงวางใจ
นางเฝ้าอยู่ในห้องหลอมยารู้สึกเบื่อหน่ายยิ่ง จึงปล่อยให้อ่างถูกไฟพิภพและไฟนรกเผา ส่วนตนเองเปิดประตูออกมาสูดอากาศ เวลาของผู้บำเพ็ญเซียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จินเฟยเหยาเดินวนในห้องหลอมยาหนึ่งรอบ ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดแล้ว
นางยืนบิดขี้เกียจอยู่ด้านนอก กลับพบว่าพั่งจื่อไม่อยู่ข้างนอก เจ้านี่ต้องหนีไปนอนที่ห
