แล้วยังถูกคนดูแคลนอีก ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงมองหลิ่วฉี่ปอ เห็นหลิ่วฉี่ปอมีโทสะจนสีหน้าซีดขาว กัดริมฝีปาก มองพวกเขาอย่างโกรธแค้น
“สหายเซียนหลิ่วหากไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป ส่งพวกเขากลุ่มบุรุษไปสร้างรังให้แมงมุมตาผีเถอะ” นางกลัวว่าหลิ่วฉี่ปอจะไม่บอกว่าไม่ไปเพื่อตนเอง จึงเป็นฝ่ายเอ่ยออกมา
หลิ่วฉี่ปอกลับเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ “ไปสิ เหตุใดจะไม่ไป หากไม่ไปก็ว่าพวกเราไม่มีประโยชน์พอดี ต้องไปทำให้พวกเขาเห็น ว่าพวกเราไม่ด้อยไปกว่าพวกเขาเท่าไหร่ อีกทั้งศิลาวิญญาณหนึ่งพันก้อน ข้ายังต้องใช้ประโยชน์ ถ้าไม่เอาก็เสียเปล่า”
“เช่นนั้นก็ตามใจ ถ้าเจ้าว่าไปก็ไป เพียงแต่เมื่อครู่เหตุใดเจ้าจึงมีโทสะขนาดนั้น?” จินเฟยเหยาคิดไม่ถึงว่านางจะมีความหยิ่งในศักดิ์ศรีจริงๆ ถูกผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานด่าทอแบบนั้น ยังไม่ถูกขู่ขวัญให้กลับไปอย่างขลาดกลัว
“ฮึ งานสบายๆ ที่เจ้าหมอนั่นเอ่ยถึง ก็คือให้พวกเราไปบำเพ็ญคู่กับคนอื่น คนเช่นนี้ พึ่งพาค่านายหน้าจากการแนะนำคนโดยเฉพาะ แค่ด่าทอเขายังเบาไป” หลิ่วฉี่ปอเอ่ยด่าทออย่างดุร้าย ที่แท้เป็นเช่นนี้ ขนาดจินเฟยเหยาได้ฟังก็มีโทสะ ส่งเสียงถุยใส่ด้านหลังคนผู้นั้น
ส่วนติงเทียนเฉิง ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้ส่งเสียงสักนิด เพียงแค่ตามพวกนางสองคนอย่างเงียบๆ ไม่แสดงความเห็นและไม่ช่วยออกหน้า เหมือนไม่ได้มาด้วยกัน จินเฟยเหยาอดมองเขาหลายครั้งไม่ได้ ไม่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลิ่วฉี่ปอ
ในเมื่อหลิ่วฉ
