บก้อนนี้จะซื้อสัตว์ภูติอะไรได้ แม้แต่สัตว์ปิศาจขั้นหนึ่งตัวหนึ่งยังซื้อไม่ได้เลย” จินเฟยเหยาขึ้นเสียง ตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจ
หวาซีดื่มชา มองนางด้วยท่าทางแบบเจ้าจะรู้อะไร จากนั้นเอ่ยอย่างช้าๆ “สัตว์ภูติ นั่นเป็นเพียงคำเรียกขานของสัตว์ปิศาจหลังจากถูกผู้บำเพ็ญเซียนฝึกสอนจนเชื่อง ร่างเดิมยังเป็นสัตว์ปิศาจ สัตว์ภูติในตัวของอี่ซานทั้งหมดยอมรับเจ้านายตั้งแต่เป็นลูกสัตว์ คนอื่นซื้อไปมันก็ไม่อาจยอมรับเจ้านายอีกได้ ดังนั้นจึงได้แต่ขายเป็นสัตว์ปิศาจธรรมดา อีกทั้งเจ้าก็รู้ สัตว์ปิศาจเหล่านั้นมีความเป็นมาไม่ชัดเจน ร้านสัตว์ภูติที่คุ้นเคยกับสำนักชิงโซ่วมีมากมาย ถ้าถูกจับได้ว่าข้าขายสัตว์ภูติของอี่ซาน ไม่เท่ากับสารภาพออกมาเองหรือ? ดังนั้น ข้าจึงหาร้านสัตว์ภูติที่มีชื่อเสียงดีและไม่เคยสอบถามที่มาเพื่อความปลอดภัย ราคาย่อมต่ำเป็นธรรมดา”
ภายในห้องส่วนตัวติดตั้งวงเวทเก็บเสียง จินเฟยเหยาจึงไม่กลัวถูกคนได้ยินจึงเอ่ยตรงๆ “เจ้าคงไม่ได้ขายแค่ไม่กี่สิบศิลาวิญญาณหรอกนะ เห็นเจ้าเฉลียวฉลาดขนาดนี้ จะทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าคงไม่ได้เอาสัตว์ภูติทั้งหมดไปฆ่า จากนั้นเฉือนหนังและกระดูกไปขายร้านวัตถุดิบโดยตรงนะ? จากที่ข้าเดา นับวัตถุดิบดูแล้วอย่างน้อยที่สุดน่าจะมีราคาหลายร้อยศิลาวิญญาณ หรือว่าเจ้ายักยอกเงิน?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ ถึงข้ายักยอกเงินผู้อื่น ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะยักย
