ได้จอดอยู่เหนือเต่าเกราะเหล็ก บนหัวเรือมีเงาร่างคนหลายคนที่สวมกระโปรงยาวสีขาวแบบเดียวกันปรากฏขึ้น เพราะว่าอยู่ห่างเกินไปจึงเห็นเพียงกระโปรงสีขาวบนร่างของคนหลายคนมีแสงสีเงินกระพริบทำให้คนตาลาย
“พวกผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่ไร้ประโยชน์ ทุบตีกระดองเต่าเกราะเหล็กที่ข้าต้องการจนกลายเป็นแบบนี้ จะให้ข้าหลอมสร้างเป็นเรือได้อย่างไร ไม่ต้องให้ศิลาวิญญาณแก่พวกเขา ให้พวกเขาไปขายเนื้อเต่าเอาเอง” สาวน้อยอายุสิบห้าสิบหกปีคนหนึ่งสวมผ้าคลุมหน้าสีขาวยืนอยู่บนหัวเรือบินได้เอ่ยตำหนิอย่างไม่พอใจ
ด้านหลังของนางมีสาวน้อยสิบคน ทั้งหมดมีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณ ทุกคนต่างก้มศีรษะ ยืนเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยท่าทางเคารพนบนอบ มีเพียงหญิงชราขั้นสร้างฐานช่วงกลางคนหนึ่งที่เงยหน้ายืนอยู่ข้างกายนาง ถึงแม้จะเคารพ ทว่ากลับปราศจากท่าทางของบ่าวไพร่
“เจ้าหอน้อย รูบนกระดองเต่าดูแล้วหนักหนาสาหัส ที่จริงไม่มีผลกับการหลอมสร้างเลยสักนิด ขอเพียงนำกลับไปจัดการนิดหน่อยก็มีสภาพดีดังเดิมแล้ว” หญิงชราเอ่ยอธิบายเสียงเบา สาวน้อยขมวดคิ้วมองกระดองเต่าที่เสียหายด้านล่างเรือ ยังคงไม่พอใจอยู่ “ฮึ หากมิใช่ท่านแม่ไม่ยอมให้ข้าใช้เต่ากระดูกหยกเป็นวัสดุ เหตุใดข้าต้องลำบากมาค้นหาเต่าเกราะเหล็กห่วยๆ ชนิดนี้ สีก็เทาๆ ไม่สวยเลยสักนิด สาวงามอันดับหนึ่งในโลกหนานซานอย่างข้านั่งโดยสารเรือเช่นนี้คงขายหน้าแย่”
“เจ้าหอน้อยไม่ต้องเป็นห่วง ข้าหารือกับบรร
