ิญญาณเถอะ ข้าจะฝืนใจรับเต่าเกราะเหล็กตัวนี้ไว้ คนสิบกว่าคนนี้ถูกรูปโฉมของข้าดึงดูด มองเหม่ออยู่นานขนาดนี้ ไม่ขยับเขยื้อนสักนิด พวกเราไปเถอะ ให้สวะพวกนี้เห็นตัวจริงของข้าไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี”
“เจ้าค่ะ” หญิงชราที่ชื่อท่านน้าไป๋นำอาวุธวิเศษหรูอี้ชั้นล่างออกมา กระโดดเหินกายขี่ของวิเศษบินลงมา
สาวน้อยพูดได้ถูกต้อง ตั้งแต่นางปรากฏตัวคนทั้งสิบสามคนด้านล่างต่างจับจ้องเรือบินได้ที่อยู่ใต้ร่างของนาง นอกจากติงจี้ที่สามารถจินตนาการถึงรูปโฉมของนางผ่านผ้าคลุมหน้า คนอื่นๆ ไม่สามารถมองเห็นหน้าตาของนางได้ย่อมไม่สนใจใบหน้าของนาง
สิ่งที่อู๋เฮ่าคงสนใจคือจะได้เงินรางวัลมาอย่างราบรื่นหรือไม่ งานของหอสาวงามไม่ง่ายเลย อีกทั้งเต่าเกราะเหล็กตัวนี้ใช้เวลาหนึ่งเดือนกว่าจึงหาพบ ทุกคนลำบากกันมามาก
ส่วนมู่เสี่ยวสือจับจ้องนางแน่วนิ่ง เป็นเพราะเขากำลังนั่งยองๆ ขโมยตัดนิ้วอยู่ข้างขาของเต่าเกราะเหล็ก กลัวจะถูกคนพบเห็นดังนั้นจึงทำตัวลับๆ ล่อๆ จากฝีมืออันชำนาญของเขาและท่าทางเฝ้าระวังรอบด้าน มองดูก็รู้ว่าทำเรื่องเอาเปรียบเช่นนี้มาตลอด คนที่เหลือก็เหมือนกับจินเฟยเหยา ถูกเรือบินได้อันหรูหราดึงดูดสายตาเอาไว้ นอกจากอิจฉาริษยาแล้ว ก็เหลือเพียงความเกลียดชังคนรวย
“เรือลำนี้ใหญ่มาก ใหญ่โตกว่ารถม้าของตระกูลเจ้าของที่ดินในหมู่บ้านข้าเยอะเลย หากใช้มันมาลากอุจจาระ คงไม่ต้องไปลากปุ๋ยทำนาของทั้งหมู่บ้านมาจากข้างนอกไปหลายปี” หลี่เอ
