ถานที่ที่กำหนดไว้แบบหนึ่งหน้าหนึ่งหลัง ก็เห็นเต่าเกราะเหล็กสูงสิบกว่าจั้งตัวหนึ่งกำลังถูกพวกหัวหน้าควบคุม รูปร่างเต่าบกขั้นสามชนิดนี้มีขนาดใหญ่ยักษ์ กินพืชเป็นอาหาร กระดองเต่าสีเขียวเข้ม แข็งแกร่งประดุจเหล็ก ถึงแม้จะเป็นสัตว์ปิศาจขั้นสาม แต่เพราะตามธรรมชาติมีนิสัยเชื่อง เคลื่อนไหวช้า ดังนั้นแม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ ขอเพียงมีจำนวนมาก ขนาดมดยังสามารถกัดโคตายได้
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองเต่าเกราะเหล็กที่มีขนาดเท่าภูเขาลูกย่อมๆ แล้วจุปาก ลำบากเต่าเกราะเหล็กแล้วจริงๆ รูปร่างแบบนี้ต้องกินพืชมากมายเพียงใด
ไม่รอให้นางทอดถอนใจจนเพียงพอ ลำต้นไม้หยาบหนาเท่าชามอ่างก็ร่วงตูมลงมาจากฟ้า นางตกใจจนต้องกลิ้งหลบบนพื้น มู่เสี่ยวสือที่ตามมาติดๆ ไม่โชคดีขนาดนั้น ลำต้นต้นไม้กระแทกพื้นแล้วกระเด้งขึ้นมา กระแทกโดนใบหน้าของเขาดังป้าบ ทำเอาเขาร้องอย่างน่าอนาถ
“พวกเจ้าสองคนมันเรื่องอะไรกัน เพิ่งมาเอาตอนนี้ รีบมากางวงเวทเร็ว” อู๋เฮ่าคงใช้เวทเหยียบอากาศอยู่กลางนภา หลบ ลำต้นต้นไม้ที่พ่นจากปากของเต่าเกราะเหล็ก เห็นคนทั้งสองเอ้อระเหยลอยชายจึงตำหนิไปประโยคหนึ่ง แล้วโยนแสงสดใสสองสายในมือไปทางคนทั้งสอง
จินเฟยเหยารับแสงสดใสมา เป็นธงอาคมที่มีสีสันไม่เหมือนกันสองธง นางโยนธงอาคมให้มู่เสี่ยวสือ แล้วถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้าย มู่เสี่ยวสือกลับเช็ดเลือดกำเดา ดูเหมือนจะเคยชินกับคำตำหนิเช่นนี้นานแล้วจึงไม่เอ่ยอะไร นำธงอาคมอ
