ญญาณ ถ้าเรื่องที่เขาเป็นเจ้าของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณถูกจับได้ จินเฟยเหยาก็ไม่สามารถได้แมวบินได้และสิงโตวารีหยกจากตัวเขา ดังนั้นจึงแต่งเรื่องโกหกขึ้นเพื่อให้สองฝ่ายสมประโยชน์
ถ้าหากนางเพียงแค่อยากได้ศิลาวิญญาณ ก็เป็นผู้ร่วมมือที่ดีจริงๆ หวาซีแอบตัดสินใจในใจ แล้วเอ่ยกับจินเฟยเหยา “ข้าอยากรั้งให้สหายเซียนจินอยู่สักหลายวัน ในเมื่อสหายเซียนอยากกลับไปแต่เนิ่นๆ ข้าจะไปนำไข่ของสิงโตวารีหยกและแมวบินได้มาเดี๋ยวนี้ สหายเซียนโปรดรอสักครู่ ไข่ของแมวบินได้ไม่ได้อยู่ในมือข้า ข้าต้องไปแลกเปลี่ยนกับศิษย์พี่”
“ได้” จินเฟยเหยาพยักหน้า
เห็นหวาซีขี่กระเรียนเซียนที่เลี้ยงแบบปล่อยในเรือนไปหาศิษย์พี่ของเขา เห็นกระเรียนเซียนบินไปอย่างสบายอกสบายใจ จินเฟยเหยาก็รู้สึกอิจฉานิดๆ สำนักชิงโซ่วเลี้ยงกระเรียนเซียนไว้ฝูงใหญ่เพื่อให้ศิษย์ขั้นฝึกปราณใช้แทนการเดินเท้าโดยเฉพาะ ปกติเลี้ยงไว้ในเรือน ให้กินน้ำสะอาดและอาหารสัตว์เล็กน้อยก็พอ ทั้งสะดวกและประหยัด ถึงจะบินช้าหน่อยทว่าดีตรงไม่ต้องเสียเงิน ทุกคนมีคนละตัว
นางเคยถามหวาซี กระเรียนเซียนเหล่านี้สำนักใช้เวลาหลายร้อยปี ฟักไข่ออกมาทีละชุด มีผู้อาวุโสที่ใส่ใจท่านหนึ่งเพาะเลี้ยง ตอนนี้จึงสามารถให้คนในสำนักใช้แทนการเดินเท้าได้ หากนำไข่ของกระเรียนเซียนไปขายข้างนอก ตัวหนึ่งจะมีราคานับพันศิลาวิญญาณ ดังนั้นเพื่อปกป้องกระเรียนเซียนเหล่านี้จึงไม่อนุญาตให้พวกเขาขี่ออกนอกสำนัก
ได้แ
