นหัน มันไม่สนใจอาการบาดเจ็บและเศษหินบนร่าง คำรามเสียงดังใส่ศิษย์พี่เซียว สิ่งของกลมๆ อันหนึ่งก็ร่วงตกลงมา
สิ่งของทรงกลมกลิ้งมาจนถึงข้างเท้าศิษย์พี่เซียว หลังจากหยุดลง ดวงตาโตที่เปื้อนโลหิตด้านบนก็จ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า
“นี่คือ…ศิษย์น้องอี่ซาน!” พอศิษย์พี่เซียวมองเห็นได้ชัดเจนก็ตกใจจนหน้าซีด สิ่งที่กลิ้งมาถึงข้างเท้าของเขาคือศีรษะครึ่งหนึ่งของศิษย์น้องอี่ซานที่ถูกสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณกินเหลือ
ในเวลานี้เอง สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณพลันกระโดดขึ้น ตลอดร่างกลายเป็นไอสีดำก้อนหนึ่งหลบหนีไป พอดีพบกับศิษย์สำนักชิงโซ่วหลายคนที่เร่งรุดมาพร้อมกัน พวกเขายังไม่ทันเรียกสัตว์ภูติและอาวุธเวทออกมา ก็ถูกไอสีดำของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณรมสลบร่วงลงบนพื้น ส่วนสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณหนีหายเข้าไปในป่า
ศิษย์พี่เซียวคิดจะไล่ติดตาม ทว่าสายเกินไป สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณหนีหายไปจนไร้ร่องรอยนานแล้ว เขาได้แต่หันหน้ามา เอ่ยถามหวาซีเสียงเครียดด้วยสีหน้าไม่น่าดู “ศิษย์น้องหวา นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
สีหน้าของหวาซียิ่งไม่น่าดู ถึงแม้จะรู้ว่าสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตื่นขึ้นเพราะเวทมนตร์ของเขา คนปกติก็ไม่กล้าไปจับมัน ดังนั้นต้องสามารถหนีรอดไปได้แน่นอน ส่วนตนเองก็สามารถตามมันกลับมาได้อย่างสบายๆ ทว่าตอนนี้จะอธิบายสถานการณ์นี้ว่าอย่างไรดี ไม่รู้ว่าจินเฟยเหยายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ถ้านางยังมีชีวิตอยู่แล้วพูดเรื่องจริงออกไปจะทำอย่างไร
เ
