ชื่อเจ้าหรอก ข้าจะบอกให้ บนตัวข้ามีเวทต้องห้ามที่ท่านพ่อลงไว้ ถ้าข้าตาย ท่านพ่อของข้าก็จะรู้ อีกทั้งลักษณะของเจ้าก็จะส่งไปถึงท่านพ่อของข้าผ่านเวทต้องห้าม ด้วยพลังการบำเพ็ญเพียรในตอนนี้ของเจ้า หนีไม่รอดหรอก” อี่ซานขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คำรามด้วยใบหน้าดุร้าย
จินเฟยเหยายิ้ม “เชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า หากแผนของศิษย์พี่หวาของเจ้าไม่ได้มีจุดประสงค์อยู่ที่ชีวิตเจ้า ก็เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นชีวิตของข้า ทว่าข้าไม่ใช่คนของสำนักพวกเจ้า หากคิดจะฆ่าข้าไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้ ข้าเดาว่า เขาคิดจะยืมมือข้ากำจัดเจ้า ข้าไม่ติดกับนี้หรอก”
“เช่นนั้นเจ้าก็รีบปล่อยข้าสิ”
“ไม่เอา” จินเหยาสั่นศีรษะ “ท่านพ่อของเจ้าเป็นเจ้าสำนัก ถ้าปล่อยเจ้า เจ้าต้องหาคนมาฆ่าข้าแน่ แต่ว่าถ้าข้าฆ่าเจ้ากับมือ บนตัวก็จะมีกลิ่น[1] จะทำอย่างไรดีนะ…”
“จริงสิ ข้ามัดเจ้าเอาไว้ จากนั้นก็ชักนำสัตว์ปิศาจมากินเจ้าทีละนิดให้เกลี้ยง แบบนี้ท่านพ่อของเจ้าก็ได้แต่ไปหาเรื่องสัตว์ปิศาจตัวนั้นแทน” จินเฟยเหยายิ้มแย้มอย่างอ่อนหวาน มองอี่ซานด้วยดวงตาเป็นประกาย
นางมองจนอี่ซานขนลุก ทำลำคอให้โล่งตะโกนว่าช่วยด้วยออกมาอย่างสุดชีวิต
“ห้ามร้อง” จินเฟยเหยายกมือขึ้นต่อยหน้านาง มีฟันติดเลือดกระเด็นออกมาหลายซี่ ร่วงลงบนพื้น
หมัดนี้ต่อยจนอี่ซานกลั้นหายใจอยู่นาน เกรงว่าจินเฟยเหยาจะลงมืออีก นางหยุดตะโกนชั่วคราว เพียงแต่สองตาจับจ้องจินเฟยเหยาอย่างชิงชัง “เจ้าคิดจะ
