ทำอะไรกันแน่ ถ้าข้ารับปากว่าจะไม่ส่งคนไปหาเรื่องเจ้าล่ะ เจ้าจะยอมปล่อยข้าหรือไม่ ข้ายินดีสาบานด้วยเลือด”
“จะปล่อยเจ้าหรือไม่ เจ้าถามเขาเองเถอะ” จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้น เงาร่างของหวาซีปรากฏขึ้นในป่าไผ่เบื้องหน้าทันที
“ศิษย์พี่หวา รีบมาช่วยข้าเร็ว” เห็นหวาซีปรากฏตัวขึ้นในหุบเขา ดวงตาของอี่ซานเผยให้เห็นความยินดี รีบตะโกนเสียงดังให้เขาช่วย
“ศิษย์น้องอี่ซาน เจ้าถูกต่อยจนเป็นหัวสุกรได้อย่างไร?” หวาซีเอ่ยถามพลางสั่นศีรษะ จากนั้นก็ขมวดคิ้วมองจินเฟยเหยา “สหายเซียนจิน เพราะเหตุใดเจ้าจึงไว้ชีวิตนาง? ข้านึกว่าเจ้าจัดการนางไปนานแล้ว”
จินเฟยเหยาถอยหลังไปหลายก้าว รักษาระยะปลอดภัยระหว่างเขาไว้ “ข้าจะกล้าฆ่าคุณหนูของเจ้าสำนักชิงโซ่วได้อย่างไร เจ้าวางแผนเล่นงานข้าอีกแล้ว ข้าไม่แบกรับความผิดนี้แทนเจ้าหรอก ข้าไม่อยากยุ่งเรื่องของเจ้า เปิดคาถาป้องกันออก ปล่อยข้าออกไปเสีย”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าลงคาถาป้องกันไว้?” หวาซีสงสัย จินเฟยเหยาพบได้อย่างไร ว่าตนเองติดตั้งคาถาป้องกันไว้ที่ทางออก ตอนนั้นตนเองฝังธงอาคมไว้ในดินอย่างระมัดระวัง ด้านบนปูใบไผ่แห้งทับหนึ่งชั้น เคยตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว มองไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติแน่
“ข้าเดาเอา…” จินเฟยเหยาใช้มือจับใบหน้าเอ่ยอย่างสงบนิ่ง
นางไม่ได้คาดเดาเปะปะ ตั้งแต่เข้ามาในหุบเขานี้ นางก็รู้สึกผิดปกติ นอกจากภูมิประเทศประหลาด ไม่จำเป็นต้องเฝ้าระวังเลยสักนิด คือเงียบสงบ เงียบ
