มกระบี่เล่มนี้ขึ้นหรือไม่ อย่างไรเสียก็คงไม่ใช่ของชั้นต่ำ จึงคุยโวตามใจชอบ
เจ้าของร้านรับกระบี่สีขาวมา พินิจดูอย่างละเอียด จริงเสียด้วย งานประณีตมาก มองดูก็รู้ว่ามาจากช่างหลอมอาวุธที่มีความสามารถสูงส่ง อาวุธเวทระดับกลางที่เขาหลอม เปรียบกับกระบี่เล่มนี้แล้วก็คือเด็กน้อยเล่นดินโคลน ไม่อาจตรวจสอบอย่างละเอียด
ใคร่ครวญดู รูปลักษณ์ภายนอกของกำไลย่ำแย่เกินไปจริงๆ มิสู้เปลี่ยนกับกระบี่ยาวเล่มนี้ เช่นนี้พอคำนวณแล้ว ตนเองถือว่าได้กำไร
“เห็นแก่สหายเซียนน้อยที่จริงใจ ข้าจะแลกกับเจ้า ไม่เช่นนั้นพวกเราเพียงรับแลกวัตถุดิบ” เจ้าของร้านเอ่ยอย่างยินดี ในใจพึงพอใจกระบี่สีขาวอย่างที่สุด คิดจะเอาไว้ให้น้องชายใช้
“อืม พวกนี้ถือว่าเป็นของกำนัลเถอะ” จินเฟยเหยาโอบอาวุธเวทหลายชิ้นไว้ ทั้งยังมองหาสิ่งของที่ต้องใจไปไปทั่ว
เจ้าของร้านร้อนใจ รีบยื่นมือไปแย่งของเหล่านั้นมาวางไว้บนโต๊ะจึงได้พบว่า นางหยิบของกำนัลไปรวมสี่ชิ้น อดเอ่ยด้วยรอยยิ้มไม่ได้ “สหายเซียนน้อยผู้นี้ มีของกำนัลแบบนั้นที่ไหน เจ้าคงไม่ได้คิดจะให้ข้าปิดร้านนะ? ถ้าเจ้าตัดใจไม่ได้ ข้าจะเพิ่มยันต์อัคคีให้เจ้าอีกหลายใบ”
จินเฟยเหยาส่ายศีรษะ หยิบดาบโค้งวงเดือนเหล็กศิลาเงินเล่มหนึ่งในของกำนัลขึ้นมา เอ่ยอย่างน่าสงสาร “เจ้าของร้าน ข้ามอบกระบี่สีขาวให้ท่านไปก็ไม่มีอาวุธ ท่านต้องให้ดาบข้าเล่มหนึ่งไว้ป้องกันตัวนะ ข้าไม่เอาของดีหรอก เอาแค่อาวุธเวทระดับล่างชิ้นนี
