ันต์อัคคีไม่กี่ใบของข้าได้อย่างไร”
เจ้าของร้านรู้สึกว่ามีโทสะไม่ลง หยิบของไปตั้งมากมาย ยังต้องการยันต์อัคคีอีก ในร้านยังมีลูกค้าคนอื่นๆ มองมาทางด้านนี้ ลูกจ้างทนฟังไม่ไหว พุ่งเข้ามาโต้เถียง “เหตุใดเจ้าจึงเป็นคนเช่นนี้ หยิบสิ่งของไปตั้งหลายอย่างแล้ว ยังต้องการยันต์อีก พี่ใหญ่ คืนกระบี่ให้นาง พวกเราไม่แลกเปลี่ยนแล้ว พวกเราขอร้องให้นางแลกเปลี่ยนหรือ”
ท่าทางของจินเฟยเหยาเหมือนกระต่ายน้อยที่ได้รับความตื่นตระหนก หดไหล่เอ่ยพึมพำอย่างขลาดกลัวน้ำตาเอ่อคลอ “ข้าไม่กล้าแล้ว ข้าไม่เอาแล้วก็ได้ พวกเจ้าอย่าทุบตีข้า”
จากนั้นก็มีเสียงตะโกนดังลั่นด้วยใบหน้าวิงวอน “ข้าไม่เอายันต์แล้ว พวกเจ้าบอกว่าเท่าไหร่ก็เท่านั้น ข้าไม่กล้าเอาแล้ว ขอร้องพวกท่านให้ทางรอดแก่ข้าเถอะ จะไม่ให้อะไรข้าเลยก็ได้”
ลูกค้าในร้านมองเจ้าของร้านด้วยสีหน้าตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าร้านนี้เห็นผู้อื่นพลังการบำเพ็ญเพียรต่ำก็บังคับแลกสินค้า และยังไม่คิดจะให้สิ่งของที่ตกลงกันไว้ ที่แท้นี่คือร้านโจร เจ้าของร้านที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงต้นถึงกับทำเรื่องลดเกียรติตนเองเช่นนี้
เจ้าของร้านและลูกจ้างคิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยาแทนที่จะยอมรับผิดกลับมาเล่นงานพวกเขา นางอาศัยว่าอายุเยาว์มีพลังการบำเพ็ญเพียรต่ำมารังแกพวกเขาชัดๆ ตอนนี้พวกเขากลับถูกนางป้ายสีว่าตนเองใช้อำนาจรังแกคน
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณตระหนักดีถึงระยะห่างจากผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้
