นที่เร่งรุดมา
“ศิษย์น้อง เจ้าถอยกลับไป เหลวไหลจริงๆ” คนผู้นี้อายุสี่สิบกว่าปี ท่วงท่าไม่ธรรมดา เพิ่งได้รับข่าวก็รีบรุดมา ดุด่าฮูหยินสยงเป็นการใหญ่
“ศิษย์พี่หวัง พวกเขาไม่เห็นใครในสายตามากเกินไปแล้ว”
ผู้มาดุด่าทำให้ฮูหยินสยงรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม ทว่านางยังคิดจะโต้เถียง
“ถอยไป” เขาคำรามใส่ฮูหยินสยง ทำให้ฮูหยินสยงต้องถอยไปหลายก้าว จากนั้นเขาก็ใช้มือที่ว่าง เรียกวงแหวนหยกที่รัดอยู่บนร่างจินเฟยเหยาให้บินกลับมาอยู่ในมือเขา
จินเฟยเหยารีบนำยารักษาอาการบาดเจ็บโยนใส่ปากหนึ่งเม็ด นั่งลงขัดสมาธิรีบรักษาบาดแผล ถ้าไม่รีบปิดปากแผลนางต้องเสียโลหิตมากจนตายแน่
ส่วนสยงเทียนคุนเฝ้าอยู่ข้างกายนางป้องกันคนลอบโจมตี
“สหายเซียนเฉิน ศิษย์น้องของข้าผู้นี้อยู่ในสำนักในมาตลอด ไม่รู้จักกฎระเบียบของเมืองลั่วเซียน ขอให้ท่านทั้งหลายโปรดอภัยให้ด้วย เรื่องนี้สำนักอวิ๋นซานเราจะยอมรับโทษแน่ ศิษย์น้องของข้าตามหาบุตรชายอย่างร้อนใจจึงได้พูดจาไร้มารยาทกับท่านทั้งสาม ขอให้ท่านทั้งหลายอย่าได้ถือสานางเลย”
คนผู้นี้คือหวังเฉิงเย่ ถังจู่ของสำนักสาขาแห่งสำนักอวิ๋นซานในเมืองลั่วเซียน อยู่เมืองลั่วเซียนมาอย่างน้อยเจ็ดสิบกว่าปี โดยพื้นฐานแล้วเขาเป็นผู้ก่อสร้างสำนักสาขาในเมืองลั่วเซียนขึ้นทีละนิดๆ ศิษย์ของสำนักอวิ๋นซานในเมืองลั่วเซียนล้วนมีเขาควบคุมดูแล
ผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนทั้งสามมองหน้ากัน ชายชราผู้นั้นเดินออกมาข้างหน้า เดิน
