นั้นถูกฆ่าตาย ตนเองยิ่งเอาชนะสองคนนั้นไม่ได้ ในใจของจินเฟยเหยาเอนเอียงไปทางสาวน้อย เพราะว่านางมองออกว่าสาวน้อยต้องเป็นศิษย์ของสำนักหรือตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพลแน่นอน อีกทั้งท่าทางลุกลี้ลุกลนนั่นย่อมต้องเป็นเพราะต่อสู้กับศัตรูเป็นครั้งแรก คนเช่นนี้หลอกง่ายที่สุด
บนตัวนางไม่มีเงินสักเหวินนานแล้ว ได้ยินว่ายังต้องจ่ายค่าเข้าเมืองลั่วเซียน หากช่วยสาวน้อยคนนี้ เห็นแก่ที่ช่วยชีวิตนางเอาไว้ สามารถช่วยพาตนเองให้ไปถึงเมืองลั่วเซียนได้จะดีที่สุด ต่อให้ย่ำแย่ ได้ศิลาวิญญาณไม่กี่ก้อนก็ยังดี
ทางนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจ ทางนั้นก็ได้ยินเสียงร้องอุทานของสาวน้อย จินเฟยเหยามองเห็น สาวน้อยไม่ทันระวัง ถูกเชือกสีดำจับได้ แขนมีเลือดหยดในพริบตา กระบี่สีขาวในมือร่วงลงพื้น เห็นสีหน้าของสาวน้อยซีดขาว ส่งเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด
ส่วนบุรุษที่ถือเชือกสีดำในมือแย้มรอยยิ้มชั่วร้ายแล้วเดินเข้ามาหาสาวน้อย สาวน้อยมองเขาอย่างหวาดกลัว พลังวิญญาณไม่เสถียร ผ้าไหมก็แข็งค้างอยู่กลางอากาศ ไม่บินอย่างว่องไวอีก
“แย่แล้ว ถ้าตายแล้วก็ไม่มีประโยชน์”
ไม่มีเวลาคิดมากแล้ว มือขวาของจินเฟยเหยาพลิกวูบ เปลวไฟสีฟ้าดวงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ ฝ่ามือทั้งหมดถูกห่อหุ้มไว้ในเปลวไฟ นางกระโดดเหินร่างออกจากที่ซ่อนตัว ซัดฝ่ามือใส่บุรุษเชือกสีดำหนึ่งฝ่ามือ
บุรุษเชือกสีดำคิดไม่ถึงว่าด้านหลังจะมีคนกระโดดออกมา จึงรีบกระโดดหลบ เชือกสีดำในมือหวดเข้าใส่จินเฟย
