เริ่มมีตุ่มน้ำขึ้นจนกลายเป็นหนอง สภาพบาดแผลยิ่งรุนแรงมากขึ้นทุกที เจ็บจนนางสลบไปหลายรอบ
นางไม่มีทางเลือก หลังจากตรวจสอบแผนที่ที่ซื้อมา จินเฟยเหยาคิดจะหาเมืองใกล้ๆ ซื้อยารักษาแผลไฟไหม้ก่อน แล้วหาม้าตัวหนึ่งมาขี่แทนการเดิน ถ้ายังเดินในป่าต่อไป มือทั้งสองข้างอาจจะเน่า
ส่วนสถานที่ที่อยู่ใกล้นางที่สุดในแผนที่ก็คือเมืองเล็กๆ ที่ชื่อทะเลสาบหมิง จินเฟยเหยาเข้าไปในเมืองอย่างยากเย็น กลับพบว่าตอนนี้เป็นฤดูพักร้อน โรงเตี๊ยมใหญ่น้อยมีคนพักเต็มหมด ขนาดห้องราคาถูกห้องหนึ่งก็หาไม่ได้
บ้านเดี่ยวที่มีประตูเดียวและลานเรือนเดียวกลับยังมีอยู่บ้าง เพียงแต่นางจ่ายไม่ไหว อีกอย่างหนึ่งต่อให้นางมีเงินจำนวนนี้ก็ไม่โง่งมไปเช่าบ้านเดี่ยวที่อยู่ได้ยี่สิบสามสิบคนให้ตนเองอยู่คนเดียวหรอก
แต่ยังมีห้องใหญ่นอนได้หลายคนสำหรับให้คนรับใช้อยู่ ทว่านางยังต้องฝึกปรือ จะเบียดอยู่บนเตียงเดียวกันกับคนเจ็ดแปดคนได้อย่างไร
เรื่องสำคัญตอนนี้คือรักษามือสองข้างก่อน จึงไม่ใส่ใจจะหาที่พัก จินเฟยเหยาหาร้านยาเพียงแห่งเดียวในเมืองพบ ท่านหมอชราประจำร้านถือว่ามีฝีมืออยู่บ้าง ฉีกผ้าที่สกปรกจนเละเทะออกหมด ใช้น้ำสมุนไพรล้างมือทั้งสองของนางจนสะอาด แล้วทายาขี้ผึ้งตำรับลับพิเศษที่ทำเอง
พอทายาขี้ผึ้งสีเขียวโปร่งใส มือทั้งสองข้างก็รู้สึกเย็นสบาย ความเจ็บปวดบรรเทาลงไม่น้อย
จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ “ท่านหมอ ยาขี้ผึ้งของท่านไม่เลวจริงๆ เพิ่งท
