าลงไปก็ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้ว”
ท่านหมอชราหน้าตึง สีหน้าจริงจัง “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า มือทั้งสองจึงถูกไฟไหม้จนกลายเป็นแบบนี้ วิธีการรักษาหยาบถึงขีดสุด มือทั้งสองเกือบจะพิการแล้ว”
“แค่เกือบมิใช่หรือ ข้าขาดแคลนยา ได้แต่ทำเช่นนี้ แล้วข้าก็ไม่รู้วิชาแพทย์ด้วย จึงได้ใช้วิธีพันแผลแบบชาวบ้านก่อนอย่างไม่มีทางเลือก” จินเฟยเหยาเอ่ยถึงอย่างไม่ใส่ใจเลยสักนิด อย่างไรเสียมือไม่พิการ สามารถรักษาหายได้ก็พอ
ท่านหมอชราทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เอ่ยว่า “ถ้ารักษาไม่ดี จะเหลือรอยแผลเป็น ต่อไปจะหาบ้านสามีได้อย่างไร”
“บ้านสามี…” จินเฟยเหยาจนคำพูดไปชั่วขณะ ถึงแม้ทะเลสาบหมิงในเดือนนี้จะมีคนมากมาย ทว่าโดยพื้นฐานแล้วทั้งหมดเป็นคนธรรมดา ในสายตาของคนธรรมดา สตรีที่โตป่านนี้แล้วเช่นนางสามารถหาบ้านสามีได้แล้ว
“ท่านหมอ ข้าเป็นขอทาน ไม่มีใครแต่งงานกับข้าหรอก ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยไม่เป็นอะไรหรอก ไม่แน่ว่าอาจจะได้รับความสงสารจากคนอื่นมากยิ่งขึ้น สามารถขอเงินเพิ่มได้หลายเหวิน”[1]
ท่านหมอชราเงยหน้าขึ้นมองจินเฟยเหยา เสื้อผ้าบนตัวทั้งสกปรกทั้งขาดวิ่น ใบหน้าก็สกปรก ห่อผ้าใบใหญ่ที่วางไว้ด้านข้างตอนเข้าประตูมาก็ขาดเป็นรูมากมาย สามารถมองเห็นผ้าห่มนวมสกปรกที่ห่ออยู่ด้านในจากในรู
เช่นนี้พอพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด ดูเหมือนจะเป็นขอทานคนหนึ่งจริงๆ
หัวใจของท่านหมอชราแขวนค้าง เมื่อครู่ตนเองสนใจแต่บาดแผลที่สาหัส จึงนำยาขี้ผึ้งตำรับลับออกมา ว
