ือใหม่อย่างนางใช้ก็เพียงพอแล้ว
ที่พักก็มีแล้ว ตอนนี้แค่สงบจิตใจฝึกบำเพ็ญก็พอ
วันเวลาหลังจากนั้น นางสงบใจฝึกวิชาในกระท่อมทุกวัน รอจนมือเกือบจะหายดีแล้ว ตอนพักผ่อนนางจะดำลงในทะเลสาบหมิงไปจับปลาจับกุ้ง อย่างไรเสียก็เป็นคนที่เคยฝึกบำเพ็ญ คนอื่นพายเรือจับปลา นางกลับใช้มือเปล่าจับปลา ทั้งยังจับได้มากมายทุกครั้ง
กินปลาในทะเลสาบจนเบื่อ จินเฟยเหยาอยู่ว่างก็เอาไปขายในเมือง นางไม่สนใจเงินในโลกมนุษย์ธรรมดา ดังนั้นจึงขายถูกมาก ของที่หิ้วไปครู่เดียวก็ขายหมด ตอนกลับมายังซื้อเนื้อพร้อมทานอย่างเช่นไก่ย่างและไส้กรอกมา กินจนอ้วนท้วนกว่าก่อนหน้านี้มากนัก
ในกลางดึกวันหนึ่งของสามเดือนต่อมา จินเฟยเหยานั่งขัดสมาธิอยู่ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรี ชักนำพลังวิญญาณในร่างโคจรแบบเสี่ยวโจวเทียน[4]สิบรอบ
ทันใดนั้นนางก็ลืมตา มีแสงวาบผ่านในดวงตา ความรู้สึกแจ่มใสกว่าก่อนหน้านี้มากนัก
จินเฟยเหยามีสีหน้ายินดี ในที่สุดนางก็ย่างเข้าสู่ขั้นฝึกปราณแล้ว ตรวจสอบร่างกายอีกรอบ พบว่านอกจากการมองเห็นจะดีขึ้น หัวสมองรู้สึกแจ่มใส อื่นๆ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ภายในจุดตันเถียน กลุ่มปราณวิญญาณขนาดเท่าปลายเข็มที่หลอกให้นางเผาตนเองได้รับบาดเจ็บมีขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองแล้ว กลุ่มพลังปราณเข้มข้นขึ้นไม่น้อย เทียบกับปราณวิญญาณที่เหมือนหมอกควันก่อนหน้านี้ตอนนี้ดูเหมือนน้ำแกงข้นๆ แล้ว จินเฟยเหยารู้สึกเสียใจอยู่บ้าง รู้แต่แรกน่าจะฉีกเคล็ดพลั
