ั้นไว้ใช้เอง จึงเพียงแค่ติดสินบนศิษย์ที่เฝ้ายาม นึกว่าด้วยวรยุทธ์ของตนเองคงใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ก็สามารถจับจินเฟยเหยาได้ ผู้ใดจะคาดคิดว่าสุดท้ายจะมีผลลัพธ์เช่นนี้ ตอนนี้ได้แต่หวังให้ศิษย์ที่เฝ้ายามเห็นแก่ศิลาวิญญาณ อย่าได้สร้างความลำบากแก่ตนเองเกินไปนัก
ส่วนศิษย์เฝ้ายามมองแท่นราบที่ถูกต่อยจนเละเทะ ในใจก็มีโทสะ เจ้าสวะนี่ แค่จับกุมสตรีที่ยังไม่บรรลุขั้นฝึกปราณ ถึงกับก่อเรื่องจนกลายเป็นเช่นนี้เสียทีที่พวกเขาแสร้งทำเป็นหูหนวกไม่รับรู้อยู่ด้านบน ใช้เวลาอยู่ครึ่งวันเรื่องราวยังไม่สำเร็จ กลับยังดึงดูดคนอื่นมาอีก ศิลาวิญญาณชั้นล่างสิบก้อนนี้ไม่คุ้มค่าเลย
“ใครให้พวกเจ้ามาสู้กันที่นี่ เจ้า ตามพวกเราไปตึกผู้ดูแลพบอาจารย์อาผู้ควบคุม” ศิษย์เฝ้ายามชี้ลุงตงอย่างน่าเกรงขาม หอกยาวทองม่วงในมือเสียงดังชี่ชี่ สายฟ้าแต่ละสายที่พันรอบหัวหอกดูแล้วเหมือนหากลุงตงไม่ยอมก็จะลงมือจับเขาทันที ทว่าในดวงตากลับแอบบอกลุงตงเป็นนัยลับหลังทุกคน
ลุงตงเข้าใจอย่างลึกซึ้ง รีบห้อยมือลงทำท่าทางขลาดกลัว รีบก้าวมาข้างหน้า เอ่ยปากอย่างหวาดหวั่น “ท่านเซียนโปรดเมตตา ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ละเว้นข้าเถอะ”
“ไม่ต้องพูดเหลวไหล รีบไป จะจัดการอย่างไร อาจารย์อาผู้ควบคุมย่อมจัดการอย่างเหมาะสมเอง” ศิษย์เฝ้ายามถลึงตาใส่เขา เอ่ยด่าทออย่างดุร้าย จากนั้นก็เอ่ยกับจินเฟยเหยาอย่างห่วงใย “เจ้ากินยารักษาอาการบาดเจ็บก่อน จากนั้นรีบไปที่ตึกผู้ดูแล เ
