้านึกถึงตอนทั้งสองยืนคู่กันแล้วอดคิดไม่ได้ว่า…คง…แตกต่างพิลึกเนอะ
“งั้นข้าขอเรียกเขาว่าพี่ซัฟเฟอร์ได้ไหมขอรับ”
พอได้รู้จักก็รู้สึกว่าพี่เขาน่ารักดี แถมยังฝากพี่เพลให้ช่วยรักษาข้าอีก ต้องรีบคบหาไว้ตามประสาครึ่งเทพที่ไม่ค่อยมีใครอยากสนิทด้วย!
“ลองถามเจ้าตัวสิ เพราะต่อให้เป็นคู่หูผูกพันธะกัน ข้าก็ตัดสินใจแทนไม่ได้หรอก อืม…โฟรเซนคุงรักษาให้ล่ะสิถึงได้เหลือรอย งั้นข้าช่วยให้รอยหายไปละกันนะ จะได้ไม่เหลือแผลเป็น”
พี่เพลทาบหลังมือข้า ไม่ทันไรแสงสีขาวใสประกายน้ำเงินดุจเกล็ดน้ำแข็งพร้อมความรู้สึกเย็นๆ ก็ฉาบทั่ว รอยจางสีแดงค่อยๆ เลือนหายไป จากคำพูดของพี่เพล…แสดงว่าเจ้าเสือรักษาแผลไม่ค่อยเก่งสินะ
“ขอบคุณขอรับ เอ่อ…นี่จดหมาย” ข้ากล่าวขอบคุณพลางยื่นซองจดหมายเวียนไปให้พี่เพล เขารับมายิ้มๆ ก่อนจะวางซองไว้ข้างโต๊ะ
“ข้ารู้เรื่องแล้วละ งั้นมาทดสอบกันดีกว่า อืม…บททดสอบของข้าง่ายยิ่งกว่าของซัฟเฟอร์คุงซะอีก เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลหรอกนะเซอเซสคุง” พี่เพลกล่าวด้วยรอยยิ้มจนข้ารู้สึกใจชื้นขึ้น แต่เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของโฟรเซนจากด้านหลังทำเอากำลังใจลดฮวบ
“บททดสอบของข้าคือ…เล่นไล่จับ”
“หา?!”
“เริ่มแล้วนะเซอเซสคุง Start!”
พูดจบร่างของพี่เพลก็พลันหายวับไปทันที อะเฮ้ย! นี่มันอะไรกันเนี่ย
“
