แห่งสามภพอยู่ตงิดๆ เพราะด้วยความซวยเกื้อหนุน กลัวจะวาร์ปแล้วโผล่พรวดกลางดงสงครามคนตีกันเนี่ยสิ
แต่ครึ่งเทพอย่างข้ามีตัวเลือกด้วยหรือ เมื่อมีโอกาสตรงหน้าก็ขอคว้างานนี้ให้ได้!
โฟรเซน ช่วยหน่อยสิ
ข้ากะพริบตาปริบๆ ส่งประกายวิ้งๆ ให้โฟรเซนที่แกล้งทำเป็นเมินเฉย
“หัดทำอะไรด้วยตัวเองซะบ้างเถอะ”
จะบอกว่าข้าไม่ทำอะไรด้วยตัวเองเลยสินะ ใช่สิ! ที่ข้าหาห้องเจอก็เพราะมัน ที่ข้าผ่านบททดสอบของพี่ซัฟเฟอร์ก็เพราะมัน ที่บาดแผลข้าหายก็เพราะมัน แต่ถึงข้าจะไม่เก่งไม่มีดีสักอย่าง ข้าก็เป็นเจ้านายนะ!!!
“คิดมากน่ารำคาญ” โฟรเซนถอนหายใจอย่างจำนนกับเหตุผลข้อนี้ก่อนจะเดินมา…ผลักข้าเต็มแรงด้วยมุกเดิม!
เอ่อ ข้าว่าพี่เพลคงดูออกอยู่แล้ว อีกอย่างพี่ซัฟเฟอร์เองก็เป็นคู่หูของพี่เพลที่อ่านความคิดกันผ่านตราพันธะได้ด้วย ต้องรู้วิธีขี้โกงนี้แต่แรกและไม่ติดกับอย่างแน่นอน
ซะเมื่อไหร่ล่ะ
“ไม่เป็นไรนะเซอเซสคุง” พี่เพลถามเป็นห่วง หากไม่นับสีหน้ายิ้มละมุนอย่างน่านับถือแล้วละก็ ท่าทางทุกอย่างล้วนลอกเลียนมาจากพี่ซัฟเฟอร์ทั้งสิ้น
สมแล้วที่เป็นคู่หูกัน ติดกับดักเดียวกันเป๊ะ!
“จับได้แล้วขอรับ แฮะๆ” ข้าคว้าแขนพี่เพลแน่นแล้วเอ่ยประโยคเดียวกับที่พูดในห้องแดงของพี่ซัฟเฟอร์ ดวงตาสีฟ้าใสของพี่เพลชะงักไปชั่วค
