รู่ ก่อนจะแทนด้วยรอยยิ้มหวาน
“เผลอตกหลุมพรางเจ้าเสือสีทองซะแล้วสิ ช่างเถอะ ถือว่าผ่านแล้วกัน”
พี่เพลเดินไปที่โต๊ะซึ่งวางจดหมายอยู่ พลางหยิบตราประทับปั๊มลงบนกระดาษ ซ้ำรอยเดิมของพี่ซัฟเฟอร์ แทนที่รอยนั้นจะกลายเป็นรูปประหลาดๆ ที่มองไม่ออก กลับเติมเป็นรูปหน้าของพยัคฆ์อย่างน่าทึ่ง ทั้งที่ตอนแรกเป็นเพียงแค่วงกลมกับเส้นขีดสะเปะสะปะแท้ๆ
“หัวหน้าเป็นคนคิดเรื่องตราประทับนี้น่ะ แต่ละตำแหน่งถือลวดลายไม่เหมือนกัน แต่หากคู่หูประทับตราร่วมกันจะกลายเป็นสัญลักษณ์ของตราสมาพันธ์ ยอดเยี่ยมใช่ไหมล่ะ ถ้าเซอเซสคุงผ่านการทดสอบทั้งหมดและได้ตำแหน่งสูงๆ เดี๋ยวก็ได้ตราประทับคู่กับโฟรเซนคุงเองแหละ” พี่เพลอธิบายแล้วส่งจดหมายให้ ข้าเพ่งตราประทับชัดๆ อย่างประทับใจ ดูมีมนต์ขลังอย่างน่าประหลาด
“รายต่อไปคือหัวหน้าของสมาพันธ์ แน่นอนว่าไม่อยู่แถวนี้ให้เดินหาง่ายๆ หรอกนะ ข้าจะไปส่งแล้วกัน อืม…ซัฟเฟอรัส”
พลันพี่ซัฟเฟอร์ซึ่งกำลังนั่งคาบโดนัทครึ่งหนึ่งจนแก้มป่องปรากฏกะทันหัน มือทั้งสองข้างถือขนมรูปร่างแปลกตาแต่สีสันนั้นหวานจนข้ายังไม่กล้าลิ้มลอง นิสัยของพี่ซัฟเฟอร์ช่างขัดกับหน้าบูดบึ้งและตาดุๆ โดยสิ้นเชิง ยิ่งรอยสักรูปหัวกะโหลกยิ่งแล้วใหญ่ หากไม่มีรอยสักนั้น พี่ซัฟเฟอร์คงดูน่ากลัวน้อยลงกว่านี้
“ทิ้งให้อยู่คน
