อด อุตส่าห์คิดว่ามีอาวุธแล้วจะเก่งขึ้นมาก แต่ตลอดการฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งกลับยิงไม่โดนเป้าสักที
ด้วยเหตุนี้ ข้าที่ฝึกให้ตายก็ไม่ได้ผลลัพธ์อะไรจึงเริ่มระลึกสัจธรรม
กระสุนจะมีพลังมากน้อยขนาดไหนค่อยว่ากัน
ยิงโดนให้ได้ก่อนคือสิ่งสำคัญ!
และนั่นทำให้ข้าเริ่มสงสัย
…หรือว่าข้าจะสายตาเอียง
“เจ้าไร้ฝีมือต่างหาก” โฟรเซนหัวเราะลั่นขณะจับข้าเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาเหมือนเบาหวิว ทั้งที่หลังทำพันธสัญญากันครบหนึ่งเดือนเต็ม ตัวข้าที่เคยผอมกะหร่องเพราะเป็นครึ่งเทพกำพร้าไร้คนดูแลและต้องหาทางเอาตัวรอดท่ามกลางความซวยก็เริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นบ้างแล้ว ทำให้ข้าแอบสงสัย หรือที่มันชอบจับข้าช้อนใต้รักแร้อุ้มขึ้นเหมือนสะบัดผ้าตากจะเป็นการชั่งน้ำหนักกันนะ
“ใช่ พอเจ้าอ้วนท้วนเมื่อไหร่ ข้าก็จะจับกิน!” เจ้าเสือก้มกระซิบพลางแสยะยิ้มเผยให้เห็นเขี้ยวคม
“ข้าเป็นนายเจ้านะ เคารพกันหน่อยสิเจ้าเสือบ้า!” ข้าเตะเท้าไปมา ดิ้นหลุดมายืนหอบแฮกๆ ด้วยสองขาของตัวเอง
เจ้าเสือผิวปากยียวน สองมือยกประสานไว้หลังศีรษะด้วยรอยยิ้มสบายอารมณ์จนน่าอิจฉา เพราะสัญลักษณ์ของพันธสัญญาตรงต้นแขนขวาของข้าทำให้เจ้าเสือสามารถอ่านความคิดของเจ้านายได้ทุกเมื่อ และหาโอกาสเย้าแหย่ยั่วโมโหทุกนาที
“ทั้งสองคนทะเลาะกันอีกแล้วหรือ”
ข้าเพิ่งสัง
