ดขีด
ครั้งก่อนเกือบถูกมารจับ พ่อจึงห้ามเด็ดขาด
อยู่บ้านกินดีตายดีไม่พอหรือ…
ถ้าไม่ใช่เพื่อฉู่เมิ่งเหยาฉันไม่มาที่อันตรายแบบนี้แน่
นอนอยู่บ้าน อยากได้อะไรก็มี อยากทำอะไรก็ทำ นั่นคือชีวิตที่ฉันต้องการ
ยิ่งกว่านั้น ในโม่ตูเย่หยุนคือคนมีชื่อ
บรรดารุ่นที่สองรวยและนักรบมีสถานะสูง
ด้วยพลังพ่อ แม้พรสวรรค์เย่หยุนจะธรรมดา แต่ด้วยทรัพยากรมหาศาล เขาถึงระดับปรมาจารย์
หลังเป็นปรมาจารย์ เย่หยุนแทบไม่ฝึกต่อ
ด้วยคุณสมบัติเขา การเป็นยอดปรมาจารย์แทบเป็นไปไม่ได้
แต่เป็นปรมาจารย์ก็พอแล้ว อายุยืนถึง 500 ปี
บวกกับพ่อเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์เพียงพอให้เย่หยุนสุขสบาย 500 ปี
กลิ่นที่นี่เหม็นเหมือนเดิม เย่หยุนคิ้วขมวด
แต่เหมือนอยู่ใกล้แล้ว
เย่หยุนดูข้อมูลในเครื่องปลายทาง ใจเต็มไปด้วยความยินดี
ไม่นาน เขาเข้าใกล้หุบเขา กลิ่นคาวเลือดยิ่งเข้มข้น
แสงแดดสาดลงหุบเขาหิน กลิ่นคาวเลือดยิ่งทำให้บรรยากาศดุร้าย
ไม่ใช่ว่าอยู่ข้างหุบเขานี้เหรอ?
ทำไมไม่เจอใคร!!!
เย่หยุนคิ้วขมวด เหงื่อเย็นไหล
“ปัง!!!!”
ทันใด เย่หยุนรู้สึกถึงการโจมตีรุนแรงจากด้านหลัง
โล่สีทองม่วงสว่างขึ้นปกป้องเขา
แต่แรงกระแทกมหาศาลส่งเขากระเด็น
หินไกลๆ ถูกเย่หยุนที่ห่อด้วยโล่สีทองม่วงชนแตกเป็นเสี่ยง
ก้อนหินกระจาย
“ใคร? กล้าลงมือกับฉัน เบื่อชีวิตแล้วเหรอ?” เย่หยุนลุกขึ้น โล่สีทองม่วงยังปกป้องเขา
หวังฮ่าวใจหนัก สมแล้วที่เป็นลูกนักรบศักดิ์สิทธิ์
โล่นี้เขาทุบไม่แตก
