เมื่อกี้หวังฮ่าวใช้พลังทั้งหมดโจมตี
แต่โล่ไม่ขยับ
เย่หยุนมองรอบๆ หยิบลูกแก้วสีม่วงจากแหวนมิติ
หวังฮ่าวเห็นลูกแก้วในมือเย่หยุน ตากระตุก
ลูกแก้วนั้นแม้อยู่ไกลยังให้ความกดดันมหาศาล
ของนี้ต้องมีพลังโจมตีรุนแรง
ทุบโล่ยังไม่ได้ หวังฮ่าวหลบอยู่บนหินไกลๆ
“ซู่ ซู่ ซู่!!!”
หวังฮ่าวใช้จิตโจมตีอีกครั้ง
พลังจิตมหาศาลเหมือนดาบ แทงเข้าไปในสมองเย่หยุน
“ซ่า ซ่า ซ่า!!!”
เมื่อจิตโจมตีถึง ศีรษะเย่หยุนสว่างด้วยโล่สีม่วง
เย่หยุนมีโล่สีทองม่วงรอบตัว และโล่สีม่วงที่หัว
ทั้งตัวห่อด้วยสองโล่ ลูกแก้วในมือพลังรุนแรง
“ใคร รู้ไหมฉันเป็นใคร? มีความกล้าก็ออกมาดวลตัวต่อตัว!” เย่หยุนรู้สึกโล่สว่าง ตะโกนต่อ
หวังฮ่าวมุมปากกระตุก ดวลตัวต่อตัว? ถอนโล่ทั้งหมดก่อนค่อยว่ากัน
ลงมือตรงๆ ไม่ได้ผล หวังฮ่าวสูดหายใจลึก
ดูถูกวิธีของตระกูลนักรบศักดิ์สิทธิ์จริงๆ
ลูกชายสุดที่รักแบบนี้ ต้องมีอุปกรณ์ป้องกันครบ
ต้องค่อยๆ บด หวังฮ่าวตาเย็น ล่อมาที่นี่แล้ว จะยอมแพ้ง่ายๆ ไม่ใช่สไตล์ฉัน
ฉันไม่เชื่อว่าโล่นี้จะปกป้องแกได้ตลอด!
โล่รอบเย่หยุนยังสว่างเจิดจ้า
เย่หยุนมองรอบๆ อย่างระวัง
เขาหยิบเครื่องปลายทางอัจฉริยะ ขอความช่วยเหลือจากตระกูลเย่
แต่เครื่องปลายทางที่นี่ไร้สัญญาณ
เหมือนมีอะไรรบกวนการทำงาน
หวังฮ่าวเห็นเย่หยุนหยิบเครื่องปลายทาง ยิ้มเยาะ
ถ้าแกส่งสัญญาณขอช่วยได้ ฉันหวังฮ่าวยอมให้แกมีชีวิตเพิ่มหนึ่งวินาที
หวังฮ่าวจัดเตรียมทุกอย่างที่นี่ ว
