แล้วที่เป็นเจ้าของกระบี่เสวียนหยวน มีกลิ่นอายของความยิ่งใหญ่ในอดีตแล้ว”“พี่ลู่หยางใช้วิชาอะไรกัน ถึงกับทำให้สายฟ้าพิบัติไม่โจมตีเขา!”แม้แต่หลี่หาวเหรินที่มีความทรงจำของประมุขชิ่นก็ยังไม่เข้าใจว่าลู่หยางเพิ่งทำอะไรไป
“คราวนี้จบแล้วใช่ไหม?”“ทำไมพี่ลู่หยางไม่ขยับเลย ลอยอยู่บนท้องฟ้าตลอด?”“สายฟ้าเซวียนจีรอบยอดเขาเทียนยังไม่จางหาย ภัยพิบัติสวรรค์ยังไม่จบ น้องลู่หยางกำลังติดอยู่ในภัยพิบัติมารในใจ!” ศิษย์พี่ขั้นฝึกความว่างเปล่ามองออกอย่างรวดเร็วเถาเหยาเยี่ยมองพี่ลู่หยางด้วยความกังวลใจ แอบอธิษฐานให้ลู่หยางกลับมาอย่างปลอดภัย“พี่ลู่หยางมีจิตเต๋ามั่นคง จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก”หลี่หาวเหรินยังเตือนอีกว่า “อย่าลืมสิ พี่ลู่หยางเป็นศิษย์ของท่านเจ้าสำนักของพวกเรา ศิษย์ของเจ้าสำนักจะติดอยู่ในภัยพิบัติมารในใจได้อย่างไร?”เหตุผลเป็นเช่นนั้น แต่เถาเหยาเยี่ยก็ยังเป็นห่วงลู่หยาง……“ที่นี่คือที่ไหน?”ดวงตาของลู่หยางว้าวุ่นไปชั่วขณะ รู้สึกว่าสมองใช้งานได้ไม่ดีจำไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น และทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ลู่หยางค่อยๆ ลุกขึ้น เขาสวมฉลองพระองค์ฮ่องเต้อันทรงเกียรติที่ถักทอด้วยเส้นด้ายทองและเงิน ดาบแทงไม่เข้า ไฟไหม้ไม่ติด และวิชาทั้งปวงไม่อาจทำร้ายร่างได้
ด้านหน้าของฉลองพระองค์ปักรูปเซียนอมตะ ด้านหลังปักรูปศิษย์พี่ใหญ่ลู่หยางหันหลัง ที่ที่เขานั่งเมื่อครู่คือบัลลังก์ที่แสดงถึงตำแหน่งดินสูงสุด เป็นของ
