คารวะจากเขตปีศาจ ว่ากันว่าเป็นสิ่งที่กึ่งเซียนโจวเทียนสร้างด้วยตัวเองลู่หยางมองรอบตัว พบว่าที่นี่คือตำหนักชั่วคราว ตรงหน้าเขามีเอกสารราชการและตราประทับหยกเขาพลิกตราประทับหยกขึ้นมา พบว่าบนนั้นมีตัวอักษรว่า“ราชวงศ์ต้าโต้วอายุยืนนานยิ่ง”ความทรงจำที่หายไปทะลักเข้ามาดุจคลื่นน ้า ลู่หยางนึกถึงตัวตนของตนเองในที่สุด“ข้าจำได้แล้ว ข้าคือฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ต้าโต้ว”ขันทีผู้ใกล้ชิดฮ่องเต้โต้วถือถาดเข้ามาใกล้ลู่หยาง บนถาดมีแผ่นไม้ที่คว ่าอยู่“ฝ่าบาท คืนนี้พระองค์จะพลิกแผ่นไม้ของใครพ่ะย่ะค่ะ?” ขันทีผู้ใกล้ชิดเมิ่งจิ่งโจวถามลู่หยางนึกไม่ออกว่าในวังหลังของเขามีใครบ้าง จึงสุ่มพลิกแผ่นไม้แผ่นหนึ่งขึ้นมา“หวงโต้วโต้ว”
แล้วพลิกอีกแผ่นหนึ่ง“อวี้จือ”ต่อมาก็เถาเหยาเยี่ย หลานถิง……“ฝ่าบาท คืนนี้พระองค์ต้องการทั้งหมดหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ขันทีผู้ใกล้ชิดเมิ่งจิ่งโจวถามอย่างลังเล“เรียกมาทั้งหมด ข้าจะดูพวกนางหน่อย” ลู่หยางโบกมือ สั่งด้วยน ้าเสียงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ไม่นานนัก เหล่าสตรีในวังหลังก็ทยอยมาถึง ดั่งนางแอ่นนางนกสาวงาม งามเกินจะพรรณนา“ลู่หยาง คืนนี้เจ้าเรียกหาข้าหรือ?” หวงโต้วโต้วสวมชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อน ชายกระโปรงเบาลู่ไหวไปตามการเคลื่อนไหว ดวงตาใสดั่งผืนน ้ากะพริบมองลู่หยาง“ศิษย์น้อง เจ้าเรียกหาข้าหรือ?” อวี้จือเปรียบดังเซียนที่เดินออกมาจากภาพวาด สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ดั่งดอกเหมยที่ปกคลุมด้วยหิมะต้นฤดู เย็นชาแ
