่าแปลกที่ยิ่งเขาเข้าใกล้ขอบเมืองหลวง ยิ่งรู้สึกเหมือนแบกภูเขาเซียนไว้ ร่างกายหนักขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่บินยังบินไม่ได้เขาโยนวัตถุวิเศษไปนอกเมืองหลวง พยายามแลกเปลี่ยนตำแหน่งระหว่างตัวเองกับวัตถุวิเศษ แต่ก็ประสบความล้มเหลวเช่นกันเมิ่งจวินจื่อราวกับคาดเดาได้ล่วงหน้าว่ากวานซานไห่จะหนี ยิ้มกริ่มตามมาด้านหลัง และมาถึงขอบเมืองหลวงเช่นกัน“สหายกวาน มาแล้วก็มาเถอะ ให้ข้าได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านอย่างเต็มที่ อยู่เป็นแขกต่อเถิด”“นี่มันกลอุบายอะไร!” กวานซานไห่ตกตะลึง ไม่รู้ว่าตนเองติดกับดักตั้งแต่เมื่อไหร่
เมิ่งจวินจื่อเผยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก “เจ้าคิดว่าทำไมข้าถึงรอให้เจ้าแปรร่างพลังแผ่นดินบางส่วนก่อนจึงลงมือ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าหนีไประหว่างการต่อสู้นี่เอง!”“แม้ว่าเจ้าจะแปรร่างพลังแผ่นดินได้บางส่วน แต่ก็เป็นเพียงบางส่วนเท่านั้น”“ก่อนที่เจ้าจะแปรร่างพลังแผ่นดินได้อย่างสมบูรณ์ พลังแผ่นดินจะเป็นภาระของเจ้าตลอดเวลา”“พลังแผ่นดินคือการรวมพลังของประชาชนแคว้นต้าเซี่ย หากต้องการออกจากเมืองหลวง พลังของเจ้าต้องมากกว่าประชาชนทั้งหมดของแคว้นต้าเซี่ยเสียก่อน!”“สหายกวาน เจ้าคิดว่าเจ้ามีพลังมากขนาดนั้นหรือ?”สีหน้าของกวานซานไห่เปลี่ยนไปอย่างมาก ไม่คิดว่าพลังแผ่นดินกลับกลายเป็นโซ่ตรวนของตัวเอง“ตาย!”กวานซานไห่แสดงเจตจำนงค์ฆ่า ไม่เหลือท่าทีมั่นใจในชัยชนะอีกต่อไป เมื่อหนีไม่ได้ ก็ต้องตายไปด้วยกัน!“หมอกสายรุ้งฮุ่นตุน!”
