ในฝ่ามือของกวานซานไห่ปรากฏสายรุ้งเซียนเก้าสีพาดผ่านท้องฟ้า แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างแห่งความปั่นป่วน ดูเหมือนไม่
ใหญ่โต แต่หากตกลงบนเมืองหลวง ทั้งเมืองจะกลายเป็นความว่างเปล่า!เขาไม่เชื่อว่าเมิ่งจวินจื่อจะไม่สนใจเมืองหลวง!เมิ่งโป่ฉือมีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว กำแพงกำบังของกองรักษาเมืองหลวงจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่มีทางต้านทานการโจมตีด้วยความแค้นครั้งนี้ของกวานซานไห่ได้!ปกติในสถานการณ์เช่นนี้ จำเป็นต้องให้อวี้จือออกมาขัดขวางแต่ตอนนี้ เมิ่งจวินจื่อมีความคิดที่ดีกว่า“สหายจิ่นไฉเหวย ขอยืมรูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าของเจ้าหน่อยได้หรือไม่?”จิ่นไฉเหวยที่กำลังต่อสู้อยู่ได้ยินเสียงเรียกของเมิ่งจวินจื่อ แม้จะไม่รู้ว่าจะทำอะไร แต่ก็ให้ยืมรูปแบบของผลของการบำเพ็ญระนาบเป็นเค้าเมิ่งจวินจื่อได้รับรูปแบบของผลของการบำเพ็ญระนาบเป็นเค้าชั่วคราว จึงเปลี่ยนสายรุ้งเซียนเก้าสีที่กำลังตกลงมาให้เป็นระนาบสายรุ้งเซียนเก้าสีที่กลายเป็นระนาบไม่เหมือนสายรุ้งอีกต่อไปแต่เหมือนดาบเซียนเก้าสี ตกลงบนเมืองหลวงแต่ไม่เกิดการระเบิดแต่ทะลุกำแพงกำบัง ตัดแบ่งพื้นดินเหมือนตัดเต้าหู้ หายลงไปในความลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง
“ช่างน่าขัน ข้ากวานอยากดูว่าเจ้าจะรับมือได้กี่ครั้ง!” เพียงแค่ถูกป้องกันการโจมตีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ตราบใดที่รู้ว่าเมืองหลวงเป็นจุดอ่อนของเมิ่งจวินจื่อ กวานซานไห่ก็ไม่กลัวการต่อสู้กับเมิ่งจวินจื่อแต่เขา
