ซึ่งไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก “ไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้นหรอก ที่สำคัญคือทารกแรกกำเนิดของข้าเป็นทารกแรกกำเนิดบรรพบุรุษใช่ไหม พวกเฒ่าในเผ่าตอนบูชาบรรพบุรุษก็เลยจะให้ข้าขึ้นไปบนเวที เรียกทารกแรกกำเนิดออกมา ให้คนในเผ่าบูชาข้า”เมิ่งจิ่งโจว: “……”เมิ่งจิ่งโจวลองนึกภาพหม่านกู่นั่งบนเวที ด้านล่างเป็นชาวเผ่าม่านนับหมื่นคนก้มศีรษะและร้องเพลงให้เขาพร้อมกัน ไม่ว่าใครก็คงทนไม่ไหว“ทารกแรกกำเนิดของเจ้าไม่ใช่สุ่มเรียกบรรพบุรุษหรือ?”“เพราะอย่างนั้น พวกผู้เฒ่าจึงตัดสินใจสุ่มบูชา ถึงอย่างไรก็เป็นบรรพบุรุษเหมือนกัน จะบูชาใครก็ไม่แตกต่างกัน”ลู่หยางรู้สึกว่าสมกับเป็นเผ่าม่าน หลังจากไม่มีคำสาปของเซียนอมตะ ความคิดก็ชัดเจนยืดหยุ่นขึ้นมาก นับเป็นเรื่องดี“ขอถาม ลุงเมิ่ง ท่านรู้จักกับหัวหน้าเผ่าของพวกเรามากแค่ไหนขอรับ?”“โอ้ หรือว่าเขาไม่เคยเล่าให้เจ้าฟัง ว่าเผ่าม่านของพวกเจ้ากับตระกูลเมิ่งของพวกเรามีความสัมพันธ์มากว่าหนึ่งแสนปี เรียกได้ว่าเป็นมิตรกันมาหลายชั่วอายุคนเลยทีเดียว”
“นานขนาดนั้นเลยหรือ?” หม่านกู่ตกใจ ทำไมหัวหน้าเผ่าไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับเขาเลย“แน่นอนสิ นึกถึงตอนที่แย่งชิงใต้หล้ากัน บรรพบุรุษเผ่าม่านของพวกเจ้าติดตามตระกูลเจียง เป็นแม่ทัพใหญ่ของฮ่องเต้องค์แรกแห่งราชวงศ์ต้าเซี่ยเจียงผิงอัน มักจะถูกตระกูลเมิ่งของพวกเราไล่ล่าจนต้องโกยหนีเสมอ!”หม่านกู่: “……”“แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เป็นประวัติศาสตร์เก่าแก่ ผ่านไปนาน
