กิดเรื่องอะไรขึ้นจะทำอย่างไร?“ฝ่าบาท เรื่องนี้……”“ลงไป!” น ้าเสียงของเจียงฉวินเคร่งขรึมขึ้นอีกหลายส่วน สวีซินและคนอื่นๆ ไม่กล้าขัดพระราชประสงค์ จึงต้องจากไปเมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว ในต้าหมิงเตี้ยนอันกว้างใหญ่เหลือเพียงเจียงฉวิน ลู่หยางและฮ่องเต้สามคน ต่างก็เป็นคนในครอบครัวไม่จำเป็นต้องรักษามารยาทแล้วเจียงฉวินไม่ได้รักษาความสง่างามของจอมกษัตริย์อีกต่อไป เผยให้เห็นสภาพที่แท้จริง เดินลงจากบัลลังก์อย่างจนใจ เดินไปข้างหน้า
ฮ่องเต้และถาม “พ่อ ท่านไม่มีอะไรทำไปขโมยบัลลังก์ฮ่องเต้ทำไมกัน? ยังชวนลู่หยางไปขโมยด้วย ท่านว่าเรื่องนี้ควรจัดการอย่างไร?”ฮ่องเต้เป่าหนวดจนกระเพื่อม ตาเบิกโต เลิกแสร้งทำเป็นไม่รู้เปลี่ยนกลับไปเป็นรูปลักษณ์ที่แก่ชราดังเดิม “บัดซบ! อะไรกันที่ว่าลู่หยางไปขโมยกับข้า ที่จริงแล้วเจ้าหนูลู่หยางนี่แหละพาข้าไปขโมย!”ในพื้นที่จิตวิญญาณ ลู่หยางเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของฮ่องเต้ดวงตาเบิกกว้าง ที่แท้เซี่ยเทียนก็คือฮ่องเต้ ฮ่องเต้ที่เห็นก่อนหน้านี้ล้วนเป็นองค์ชายใหญ่ปลอมแปลงทั้งสิ้น!ฮ่องเต้พูดอย่างหน้าตาเฉย “แล้วอะไรกันที่เรียกว่าขโมยบัลลังก์ฮ่องเต้ บัลลังก์ฮ่องเต้เป็นของบรรพบุรุษ ข้ามีหน้าที่ดูแลอยู่แล้ว ข้าเคลื่อนย้ายบัลลังก์ฮ่องเต้จากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง ข้าผิดกฎหมายข้อไหน?”เจียงฉวินพูดไม่ออก ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ใครว่าอะไรก็ไม่ผิดกฎหมาย“ไม่ถูกต้อง” เจียงฉวินนึกถึงอีกเรื่อง
