เสนำบดีสวีซินถอยหลังอย่ำงเงียบๆ ปิดประตูห้อง แล้วเปิดเข้ำมำใหม่อีกครั้งเห็นลู่หยำงยังนั่งอยู่บนบัลลังก์ฮ่องเต้ ยืนยันว่ำตำไม่ได้ฝำดไป“ลู่หยำง ที่แท้เป็นเจ้ำนี่เอง!”ข้ำตรวจสอบองค์ชำยองค์หญิงทุกพระองค์จนหมดแล้วไม่พบร่องรอย แม้แต่บ้ำนของขันทีหลี่ก็ไม่ได้ละเว้น ที่แท้เป็นเจ้ำหนุ่มเจ้ำท ำไปนี่เอง!ช่ำงน่ำอับอำยที่ก่อนหน้ำนี้ข้ำยังสงสัยว่ำเป็นฝีมือขององค์ชำยใหญ่ ฝ่ำบำทตรัสไว้ถูกต้องจริงๆ ว่ำไม่ใช่ฝีมือขององค์ชำยใหญ่เจ้ำหนุ่มนี่กินอิ่มแล้วหำเรื่องไปขโมยบัลลังก์ฮ่องเต้มำท ำไมกัน?เสียงตะโกนของสวีซินดึงเซียนอมตะที่ก ำลังสนทนำอยู่ในพื้นที่จิตวิญญำณกลับสู่ควำมเป็นจริงเซียนอมตะต้องกำรจะตำมหำเอ้ำหลิงทั้งสำมคน แต่กลับพบว่ำทั้งสำมได้แปลงร่ำงเป็นภำพแบนรำบติดอยู่บนก ำแพงเพื่อซ่อนตัวไปเสียแล้ว ตอนนี้ในที่เกิดเหตุเหลือเพียงนำงกับฮ่องเต้เท่ำนั้น“เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น?”
เหล่ำขุนนำงกรมอำญำที่มำร่วมชื่นชมลู่หยำงพร้อมกับสวีซินได้ยินเสียงตะโกนของผู้บังคับบัญชำตัวเอง ต่ำงพำกันเอี้ยวคอมองด้วยควำมอยำกรู้อยำกเห็น“โอ้โฮ โจรเฒ่ำปู้อวี่มีศิษย์ที่มีควำมสำมำรถจริงๆ ถึงกับขโมยบัลลังก์ฮ่องเต้มำได้ แม้แต่โจรเฒ่ำปู้อวี่เองก็ไม่มีควำมกล้ำขนำดนี้”“ศิษย์เหนือครู วรรณกรรมโบรำณไม่ได้หลอกเรำจริงๆ”“ท่ำนสวีคงคำดกำรณ์ไว้แล้วว่ำเป็นฝีมือของลู่หยำง ถึงได้แอบอ้ำงว่ำมำมอบรำงวัล แต่ที่แท้ก็เพื่อมำจับกุมลู่หยำงนี่เอง!”“อย่ำลืมว่ำ
